พยักหน้าลงและเดินตามหลินจงอวี้ออกไป
แม้จะเป็นสายลมยามค่ำคืน แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้รู้สึกหนาวเล็กน้อย
หลินเมิ้งหยามองดูเด็กหนุ่มร่างผอมบาง หัวใจพลันกระตุกเล็กน้อย
นี่นางละเลยเด็กคนนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?
“พี่สาว ข้า…ข้าหลอกท่าน”
หลินจงอวี้เอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก
แม้จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นเพียงหนุ่มน้อย ทว่าแผ่นหลังของเขากลับเย็นยะเยือกและโดดเดี่ยว
หลินเมิ้งหยายืนอยู่ทางด้านหลังของเขา แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา
“อันที่จริงข้ามิได้เป็นเด็กกำพร้า กลับกัน ตัวตนของข้ามิได้ต่ำต้อยไปกว่าท่านอ๋องอวี้เลย”
ระเบิดลูกนี้เกือบทำให้หลินเมิ้งหยาเป็นลมสลบไป
ยังไม่ทันจะจัดการเรื่องของป๋ายจื่อได้ แล้วตอนนี้ยังมีเรื่องของหลินจงอวี้อีก
เหตุใดคนที่อยู่รอบตัวนางจึงมักสร้างความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจคาดเดาขึ้นเสมอ
นิ้วมือเรียวยาวนวดคลึงหว่างคิ้ว หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย
“ข้าหาได้สนใจตัวตนของเจ้าไม่ ตอนที่ข้าพาเจ้ามา ข้าเองก็มิได้สนใจในเรื่องนั้น ดังนั้นหากเจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะเล่าออกมา เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเล่า ขอเพียงเจ้าจำเอาไว้ว่าข้าเป็นพี่สาวของเจ้าเสมอก็เพียงพอแล้ว”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้อยู่แล้ว
ใบหน้าของเสี่ยวอวี้โดดเด่น ไม่เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป
แม้จะผ่านความลำบากมามาก แต่หลังจากเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว เขารับรู้กฎระเบียบและธรรมเนียมปฏิบัติได้อย่างรวดเร็ว
หากมิใช่เพราะเคยได้รับกา
