กองค์ชายรองแห่งซีฟานเลือก ดังนั้นความตื่นตระหนกจึงสะกดหัวใจจนแทบจะหยุดเต้น
“หยาเอ๋อร์ หยาเอ๋อร์ ข้า…ข้าจะทำเช่นไร?”
หลินเมิ้งหยาตบหลังมือของนางเบาๆ พลางส่งเสียงปลอบโยน
“วางใจเถิด หากข้ายังอยู่ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็จะสั่งให้เจ้าไปแต่งงานไม่ได้”
เยว่ฉีเองหันหน้าไปมองพี่สาวของตนเองด้วยความกังวล ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา
พี่สาวผู้น่าสงสาร เหตุใดจึงต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้
“เรื่องนี้…เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังเถิด ไท่จื่ออย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจไปเลย อ๋องอวี้อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่”
ในที่สุดฮองเฮาก็เอ่ยออกมา
นึกตำหนิลูกชายตนเองในใจ
ทันทีที่ไท่จื่อเอ่ยเช่นนั้นออกมา ความโกรธพลันปะทุขึ้นในหัวใจของนางทันที
เจ้าขยะนี่! ตนเองเสียเวลาเลี้ยงดูเขามานานยี่สิบกว่าปี เหตุใดจึงไร้ประโยชน์เช่นนี้
สิ่งที่ทำให้ประเทศชาติสงบสุขอยู่ได้ก็คือทหารเหล่านั้น
ย้อนกลับไปในอดีต กว่าบรรพบุรุษจะก่อตั้งต้าจิ้นจนสำเร็จขึ้นมาได้ จะต้องใช้กำลังทหารในการช่วงชิงอำนาจมา ดังนั้นฮ่องเต้ในราชวงศ์ก่อนจึงยอมสละบัลลังก์
หากตอนนี้ทำให้เหล่าทหารเสียขวัญกำลังใจแล้วละก็ นั่นมิเท่ากับว่ากำลังส่งมอบต้าจิ้นให้กับศัตรูหรือไร?
แม้ไท่จื่อจะไม่อยากจำนน แต่เขาก็มิเอ่ยอันใดออกมาอีก
“ช่างเถิด ถือเสียว่าลู่หนานมิรู้เรื่องอันใด ชายาอวี้วางใจเถิด คนของซีฟานมิมีทางลักพาตัวหรือช่วงชิงภรรยาของผู้อื่น”
ฮ่องเต้หมิงฉลาดเฉลียวยิ่งนัก รู้จักผิ
