ล็กๆ เกรงว่านางคงมิอาจเอาชนะได้อย่างง่ายดาย
ทว่างานเลี้ยงในครั้งนี้จัดขึ้นอย่างใหญ่โต
อย่าว่าแต่ไท่จื่อและฮองเฮาไม่กล้าลงมือเลย หากพวกเขายังคงปฏิบัติตนอย่างไร้ยางอาย โดยการบังคับเยว่ถิงให้แต่งงานออกเรือนแล้วละก็
เช่นนั้นวันพรุ่งเรื่องนี้คงถูกเล่าลือไปจนเหนือใต้ออกตก
เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาคงไม่อาจทนรับผลแห่งการกระทำได้
“แม้หลักคำสอนจะเอ่ยเช่นนั้น แต่คนในวังใช่จะมีเหตุผลทั้งหมดนี่เจ้าคะ! ท่านลองดูคำพูดของไท่จื่อในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจการแต่งงานระหว่างคุณชายใหญ่และคุณหนูเยว่เลยแม้แต่น้อย หนู่ปี้กลัวว่า…”
คำพูดของป๋ายซ่าวใช่จะไร้เหตุผล
หลินเมิ้งหยาหลับตาสงบนิ่ง ทว่าสมองกลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว
ไท่จื่อและฮองเฮาล้วนใจดำอำมหิต
วันนี้ตนเองเข้าไปกระตุกหนวดเสือ
เกรงว่าทั้งแค้นใหม่แค้นเก่าจะกลายเป็นสงครามอันน่าสยดสยองเสียแล้ว
บรรยากาศภายในรถม้าเงียบสงบ ป๋ายซ่าวโยนกำยานเข้าไปในกระถางธูป
ขณะเดียวกันกลิ่นหอมอ่อนๆ เริ่มคละคลุ้งภายในรถ
จู่ๆ เปลือกตาของหลินเมิ้งหยาพลันเปิดออก ดึงร่างป๋ายซ่าวไปหลบที่มุมหนึ่ง
“นายหญิง? เป็นอะไรเจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวที่ไม่รู้เรื่องอันใดยังไม่ทันสังเกตเห็นเสียงตึงตังทางด้านนอก กำลังมีคนต่อสู้กัน
“ชู่”
หลินเมิ้งหยาใช้มือปิดปากนางเพื่อไม่ให้ส่งเสียง
ทั้งสองหลบอยู่ในมุมที่มั่นคงที่สุด อีกทั้งยังเป็นตำแหน่งที่ไม่มีทางได้รับบาดเจ็บ
ผลปรากฏว่า หลังจากเสียงฟาดฟันหายไป หน
