ขึ้นเถิด วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับการมาเยือนของฮ่องเต้หมิง จวินเฉินปลื้มปีติยิ่งนัก อย่าได้มีพิธีรีตองเลย”
เสียงของไท่จื่อดังขึ้น หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าสายตาไม่ประสงค์ดีนักกำลังจับจ้องมาทางตนเอง
“ขอบพระทัยไท่จื่อ ขอบพระทัยฮองเฮา”
ทุกคนลุกขึ้น หลินเมิ้งหยาเงยหน้า แต่นางกลับเผลอสบตากับไท่จื่อ
ร่องรอยของความตกตะลึงพลันถูกวาดบนนัยน์ตาของไท่จื่อ
วันนี้หลินเมิ้งหยาหาได้แต่งตัวมากมายนัก แต่นางกลับโดดเด่นที่สุดกว่าทุกคนในงาน
ความเจิดจ้าของนางเปรียบเสมือนไข่มุกที่ถูกสาดลงบนสายตาของตนเอง
เหตุใดเจ้าขยะนั่นจึงได้ครอบครองผู้หญิงเช่นนี้?
“ไท่จื่อ ท่านนั้นคือชายาอวี้หรือเพคะ? ไม่ทราบว่าพระองค์แนะนำนางให้เฉินเชี่ยรู้จักได้หรือไม่?”
หญิงสาวรูปร่างหน้าตาสวยงามสวมชุดกระโปรงสีม่วงยืนอยู่ข้างกายไท่จื่อ พลางแสดงท่าทางน่ารักใสซื่อไร้เดียงสา
หลินเมิ้งหยาลองเดา เกรงว่าน่าจะเป็นชายารองที่ไท่จื่อรักมากที่สุดกระมัง
ไท่จื่อได้อภิเษกสมรสกับชายาเอกตอนอายุได้เพียงสิบสามชันษา ทว่าหลังจากนั้นเพียงหนึ่งปีครึ่ง ชายาเอกของพระองค์กลับสิ้นพระชนม์
ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือเพียงชายารองที่คอยปรนนิบัติรับใช้ไท่จื่อ
เขาถูกเรียกว่าองค์ชายผู้โดดเดี่ยว จากนั้นได้รับพระราชทานหญิงสาวแห่งซีฟานที่อายุเพียงสิบห้าปีมาเป็นชายารอง ดังนั้นเขาจึงรักและหวงแหนเป็นอย่างมาก
หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เหตุใดหญิงสาวจากซีฟานจึงกลายเป็นข
