องรักของหวงอันดับหนึ่งของไท่จื่อไปได้?
เกรงว่านางเองก็คงจะมิใช่คนธรรมดาเช่นกัน!
“ได้ อันที่จริงพวกเจ้าควรสร้างความสัมพันธ์อันดีต่อกันและกันเอาไว้อยู่แล้ว แต่ว่าพวกเราไปถวายคำนับฮ่องเต้หมิงก่อนเถิด”
เหลือบมองหลินเมิ้งหยา ไท่จื่อพาชายารองของตนเองไปหาฮ่องเต้หมิง
แม้เมื่ออยู่ในวังพระสนมเต๋อเฟยจะอยู่ภายใต้การควบคุมของฮองเฮา แต่ถึงกระนั้นพระนางก็มีความสัมพันธ์อันดีกับเหล่าขุนนางและราชนิกุลไม่น้อย
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงมิได้รู้สึกเดียวดายมากจนเกินไป
“เจ้าเป็นน้องสาวของหนานเซิงอย่างนั้นหรือ? สวยจังเลย เพราะเหตุนี้พี่ชายของเจ้าจึงมักเอ่ยถึงเจ้าไม่ขาดปากซินะ”
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า นางคือหญิงสาวหน้าตางดงามสวมใส่ชุดหญิงสาวชาววังสีชมพู
แม้หน้าตาจะมิได้โดดเด่นมากมาย ทว่าเมื่อนางยิ้ม ดวงตาของนางกลับเปล่งประกาย ไม่เหมือนกับหญิงสาวที่ชอบการทะเลาะเบาะแว้งข้างกายนาง
หญิงสาวที่ใสซื่อและจิตใจโอบอ้อมอารีเช่นนี้หาได้เหมือนนางไม่
“ข้าชื่อหลินเมิ้งหยา เป็นน้องสาวของหลินหนานเซิง ไม่ทราบว่าท่านพี่คือ…”
“ข้า…ข้าชื่อเยว่ถิง ตอนเด็กพวกเรายังเล่นด้วยกันอยู่เลย”
ใบหน้าเรียวเล็กสีขาวนวลของเยว่ถิงเริ่มแดงระเรื่อเพราะความขวยเขิน หลินเมิ้งหยานึกขึ้นมาได้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้าคือว่าที่ภรรยาในอนาคตของพี่ชายตนเอง
สกุลเยว่เป็นตระกูลที่ค่อนข้างเข้มงวด เยว่ถิงและพี่ชายให้เกียรติซึ่งกันและกันเสมอ อีกทั้งเยว่ถิ
