ละพาเดินมายังที่นั่งของทั้งคู่
พระสนมเต๋อเฟยมองดูลูกชายและลูกสะใภ้พร้อมทั้งรอยยิ้ม เหล่าฮูหยินที่ตั้งหน้าตั้งตารอหัวเราะเยาะเย้ยต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
สวรรค์โปรด มิใช่ว่าลูกสะใภ้ของพระสนมเต๋อเฟยเป็นหญิงสาวโง่เขลาสติฟั่นเฟือนกระนั้นหรือ? เหตุใดจึงมิเหมือนตามคำเล่าลือเลยแม้แต่น้อย?
“ไท่จื่อและฮองเฮายังไม่มา หลังจากเจ้าไปถวายคำนับหมู่เฟยแล้วก็กลับมานั่งที่เดิม”
หลงเทียนอวี้กระซิบเสียงเบาที่ข้างใบหูของหลินเมิ้งหยา การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้ทุกคนล้วนรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องอวี้และพระชายาอวี้จะรักใคร่ให้เกียรติกันมากถึงเพียงนี้ ขณะเดียวกันการคาดเดาไร้สาระต่างๆ นานาต่างถูกตีตกไป
“ถวายคำนับหมู่เฟย ถวายคำนับเหนียงเหนียงทุกพระองค์เพคะ”
จากการถวายตัวเข้าวังคราวก่อน หลินเมิ้งหยารู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของพระสนมทั้งหลายบ้างแล้ว
ทว่าหลังจากที่พวกนางได้เห็นแววตาเปล่งประกายเปี่ยมไปด้วยความสุขของพระสนมเต๋อเฟย ทุกคนอดไม่ได้ที่จะอิจฉาพระนางที่มีลูกชายที่ดีและลูกสะใภ้ที่น่ารัก
“อืม เจ้าเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนก่อนเถิด”
พระสนมเต๋อเฟยพยักหน้าลง สีหน้าแววตายิ้มแย้มแจ่มใส
ชำเลืองมองเหล่าชายาและคุณหนูทั้งหลาย
ลูกสะใภ้ของนางโดดเด่นเกินกว่าใครทั้งหมด
แม้แต่ชายาของไท่จื่อเองก็มิอาจเทียบได้กับลูกสะใภ้ของตนเอง มิรู้ว่าอีกเดี๋ยวฮองเฮาจะกระอักเลือดขนาดไหน
หลินเมิ้งห
