นลูกสะใภ้กัน?
โชคดีที่หลินเมิ้งหยาได้เห็นเหตุการณ์ทางด้านหน้าก่อนแล้ว มิเช่นนั้นนางคงได้ปวดหัวเช่นเดียวกับหลงเทียนอวี้
“เจ้า…ตกลงมีแผนอะไรกันแน่?”
ไม่รู้ว่าทำไม เพียงได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหลินเมิ้งหยา หัวใจของหลงเทียนอวี้เสมือนได้รับการปลอบโยน
บางทีอาจเพราะทุกครั้งที่นางแสดงท่าทางเช่นนี้ จะต้องมีคนซวยอย่างแน่นอน
หลินเมิ้งหยาทำเพียงยิ้มไม่พูดอะไร เรื่องพวกนี้หากพูดออกมาหมด คนฟังจะประหลาดใจได้อย่างไร?
แขกเริ่มทยอยเข้ามาในตำหนักหยวนซานมากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าสายตาทุกคู่ล้วนตกอยู่ที่นางทั้งสิ้น
ยิ่งได้เห็นหลงเทียนอวี้คอยคุ้มกันนางไม่ห่างแม้เพียงก้าวเดียว ทุกคนยิ่งพากันประหลาดใจ
แม้ริมฝีปากจะไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่าหัวใจของหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกปีติยินดีอย่างล้นเหลือ
ตอนแรกคิดว่าหากมาร่วมงานเลี้ยงจะต้องถูกฮองเฮาและไท่จื่อทำให้ตกอยู่ในที่นั่งลำบากเป็นแน่ แต่การได้เห็นภาพตรงหน้า…ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน
“ฮ่องเต้หมิงแห่งซีฟานเสด็จ…องค์ชายแห่งซีฟานเสด็จ…”
เสียงร้องประกาศขึ้นสองครั้งดึงเอาความสนใจในตัวของหลินเมิ้งหยาจากไป
หลงเทียนอวี้ลุกขึ้น เดินออกไปรับที่หน้าประตู
รูปร่างของฮ่องเต้หมิงสูงใหญ่ แม้ใบหน้าจะมีริ้วรอย แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจละทิ้งความน่าเกรงขามไปได้
โบกมือทักทายอย่างเกษมสำราญ ทว่าดวงตาตู่นั้นกลับเปล่งประกาย เขามิใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ง่ายๆ
ทว่าหลังจากที่หลินเมิ้งหยาได้เห็นชายสองคนที่เด
