ป๋าวซ่าวยกมือขึ้นลูบไล้รอยเย็บปักถักร้อยอย่างประณีตด้วยความสนใจ เมื่อหลายวันก่อนวังหลวงนำชุดสำหรับใส่ไปงานเลี้ยงมาส่งให้
ทว่าป๋ายจีที่ได้ลูบไล้ชุดเหล่านั้นดูแล้วกลับรู้สึกว่าฝีมือการถักไม่ได้เรื่อง สู้นางถักเองจะยังดีกว่า
หลินเมิ้งหยาทำเพียงมองด้วยความสนใจ ก่อนจะสั่งให้ป๋ายจีทอผ้าขึ้นใหม่อีกหนึ่งผืน
คิดไม่ถึงเลยว่าสาวใช้คนนี้จะรีบลงมือทำในทันที อีกทั้งยังทำออกมาจนสำเร็จ
“ฝีมือข้าหาได้ดีอย่างที่พวกเจ้าชมไม่ ขอเพียงนายหญิงไม่รังเกียจก็เพียงพอแล้ว”
ใบหน้าของป๋ายจีแดงระเรื่อ ก่อนจะตอบคำถามเชิงเขินอาย
หลินเมิ้งหยายิ้มขณะมองป๋ายจี หลังจากนั่งทอผ้าหลายวันติดต่อกัน ดวงตาของนางกลายเป็นสีแดงก่ำ
“เจ้านี่หนา อย่าได้ถ่อมตัวไปเลย นับตั้งแต่วันที่เจ้าเข้ามาอยู่กับข้า เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนเป็นเจ้าที่เข้าไปดูแล แม้แต่ข้ายังรู้สึกสบายกว่าแต่ก่อนมาก”
สาวใช้ทั้งสามกลายเป็นคนสนิทของนางไปแล้ว
ป๋ายจีละเอียดรอบคอบ ดังนั้นเรื่องเย็บปักถักร้อย ทั้งเสื้อผ้าและรองเท้าล้วนเป็นนางที่จัดการดูแล
ป๋ายซ่าวใจกล้าบ้าบิ่น สดใสซื่อตรง นางคอยคุ้มกันดูแลทรัพย์สมบัติส่วนตัวของหลินเมิ้งหยา อีกทั้งยังเป็นคนคอยดูแลสาวใช้ในจวนอีกด้วย
ป๋ายจื่อถนัดเรื่องของกิน แต่ถึงกระนั้นนางกลับจริงใจกว่าใครทั้งหมด นางเป็นผู้ควบคุมดูแลอาหารที่หลินเมิ้งหยากินในแต่ละวัน
เมื่อมีสาวใช้ทั้งสามอยู่ หลินเมิ้งหยาจึงมิต้องกังวลว่าจะมีคนนอกเข้ามาย่ำ
