ครู่ต่อมา หยาดน้ำตาพลันรินไหล
อีกเดี๋ยวจะต้องบวมแน่นอนเลย!
นางเองก็ผิด ไม่เป็นไรแท้ๆ แต่จะเตะก้อนหินระบายอารมณ์เพื่ออะไร!
นางลูบไล้นิ้วเท้า ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น ร่างบางพลันลอยขึ้นกลางอากาศ จากนั้นตกอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน
นางเงยหน้า ทว่าได้เห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของหลงเทียนอวี้ ขณะที่คิดจะดิ้นหนี กลับถูกเขากอดเอาไว้แน่น
“อย่าขยับ ข้าจะพาเจ้าไปทำแผล”
น้ำเสียงยังคงเย็นชาดังเดิม ทว่ากลับมิได้เย็นชาเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สุดท้ายขดตัวอยู่ภายในอ้อมกอดของเขาอย่างเชื่อฟัง ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการบาดเจ็บที่ได้รับจากการทำงาน เขาเป็นเจ้านายก็ควรรับผิดชอบ
อุ้มหลินเมิ้งหยาผ่านตำหนักฉินหวู่กลับมายังตำหนักหลิวซิน ระหว่างทางเดินผ่านคนรับใช้มากมาย ทุกคนล้วนได้เห็นภาพที่ยากจะได้เห็น
ท่านอ๋องที่มีใบหน้าเย็นชากำลังอุ้มพระชายากลับไปที่ตำหนัก ไหนเมื่อครู่มีคนบอกว่าท่านอ๋องรักและเอ็นดูหญิงสาวจากซีฟานผู้นั้นอย่างไรเล่า?
ดูเหมือนท่านอ๋องจะรักพระชายาที่สุด มิเช่นนั้นจะยอมลดศักดิ์ศรีของตนเอง แล้วพลีตนเป็นเกี้ยวให้กับพระชายาเช่นนี้หรือ?
“ท่านอ๋อง นายหญิงเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
เปิดประตูตำหนักหลิวซิน สาวใช้ทั้งสามพุ่งตัวเข้ามา คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นท่านอ๋องกำลังอุ้มพระชายากลับมา เรื่องนี้จะกลายเป็นข่าวใหญ่หรือไม่?
“พวกเจ้าไปเอายาคลายกล้ามเนื้อและอุปกรณ์ทำแผลมา นางได้รับบาดเจ็บ”
หลงเทียนอวี้
