สั่งสาวใช้ในตำหนักหลิวซินเพียงไม่กี่ประโยค ป๋ายจื่อรีบร้อนวิ่งไปหายา
เขาอุ้มหลินเมิ้งหยากลับมาจนถึงห้อง ก่อนจะวางตัวนางลงเบาๆ ท่าทางของนางมิได้เย่อหยิ่งเหมือนเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย
“ยามาแล้วเจ้าค่ะ ยามาแล้ว นายหญิงบาดเจ็บตรงไหนหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อมองนายหญิงของตนเองด้วยท่าทางสงสาร นับตั้งแต่แต่งงานออกเรือนมา นายหญิงมักจะมีแผลเล็กแผลใหญ่ไม่น้อยเลย
แต่ใครจะรู้ว่าหลงเทียนอวี้จะแย่งยาเหล่านั้นไป
เขาคิดจะถอดรองเท้าของหลินเมิ้งหยาออกด้วยตนเอง ขณะเดียวกันคนในตำหนักล้วนตกตะลึง
พวกนางมิได้ฝันไปใช่หรือไม่? ท่านอ๋องกำลังจะถอดรองเท้าให้พระชายา
ป๋ายจีอายุมากที่สุด นางเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในทันที หมุนตัวพาทุกคนออกไปจากห้องทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำ
หลินเมิ้งหยามองดูหลงเทียนอวี้เสมือนคนโง่ เขากำลังถอดรองเท้าให้นางเองกับมือ อีกทั้งยังถอดด้วยความระมัดระวัง ท่อนขาเรียวยาวสีขาวดั่งไข่มุกจึงเผยออกมาให้เห็น
“ท่านอ๋อง การกระทำเช่นนี้มิต่างอะไรจากคนโรคจิตเลยนะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าตนเองกำลังเข้าใจผิดหรือไม่ ดังนั้นนางจึงเอ่ยประโยคนี้ออกมา
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับเทยาในขวดออกมาก่อนจะออกแรงนวดคลึงนิ้วเท้าของหลินเมิ้งหยา
“เช่นนั้นเจ้าจึงไปแจ้งทางการให้มาจับข้าเถิด แต่ถึงอย่างนั้นข้าจะบอกอะไรเจ้าสักเรื่องหนึ่งก่อน ฝูหยิ่นของเมืองหลวงล้วนเป็นคนของข้า”
เพียงประโยคนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก คิดว่าตำแหน่งสูงกว่
