เอาแบบนี้ไหมล่ะ ข้าจะไปฆ่าผู้หญิงคนนั้นให้ดีหรือไม่?”
สำหรับชิงหู มนุษย์แบ่งออกเป็นสองประเภท
ประเภทแรกฆ่าได้ อีกประเภทยังฆ่าตอนนี้ไม่ได้ แต่หลินเมิ้งหยาแตกต่างออกไป เพื่อผู้หญิงที่แตกต่างคนนี้แล้ว ทุกคนบนโลกล้วนสามารถฆ่าได้ทันที
“เอาแต่พูดว่าจะฆ่าจะแกง เจ้าไม่กลัวทางการมาจับตัวเจ้าไปหรือ ข้ากลัวเจ้าจะทำให้บ้านของข้าแปดเปื้อน”
หลินเมิ้งหยาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ดูท่า นางควรจะไปนอนพักผ่อนอีกสักหน่อย
“คิกๆ นอกจากเจ้าก็ไม่มีใครจับตัวเหยียได้แล้ว? เจ้าเด็กน้อย อย่าโมโหไปเลย หรือให้เหยียพาเจ้าไปเที่ยวเล่นดีไหมล่ะ?”
ชิงหูเล่นหูเล่นตา ต้องการเพียงอยากทำให้หลินเมิ้งหยาอารมณ์ดีเท่านั้น
“ขอโทษที ตอนนี้ข้าอยากนอนพักผ่อน”
หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิด เหตุใดวันนี้เจ้าเด็กนี่จึงส่งเสียงดังเช่นนี้ หรือนางควรจะไปขอยาทำให้เป็นใบ้จากป๋ายหลี่รุ่ยดี?
“อยู่ที่นี่แล้วจะนอนหลับได้อย่างไร ยิ่งนอนก็จะยิ่งปวดหัว ไปเถิด เหยียจะพาเจ้าไปที่ดีๆ สาบานเลยว่าเจ้าจะได้นอนหลับฝันหวานทีเดียวเชียวล่ะ”
ชิงหูไม่สนใจว่าหลินเมิ้งหยายังจะมีเหตุผลอะไรหรือไม่ มือหนายกขึ้นโอบเอวบาง
“เฮ้ ชายหญิงควรมีระยะห่างต่อกันนะ!”
ดิ้นหนีสุดชีวิต สีหน้าของหลินเมิ้งหยาไม่น่ามอง
ทว่าชิงหูกลับถลึงตาใส่นาง ราวกับว่าไม่สนใจความเป็นผู้หญิงของนาง
“ผู้หญิง? มีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้กล้าหาญและไร้ซึ่งความรู้สึกเช่นเจ
