้าด้วยหรือ?”
เพียงประโยคนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาอยากจะต่อยเขาเหลือเกิน
เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ รอดูเถิดว่านางจะจัดการเขาอย่างไร!
ล้มเลิกเรื่องต่อต้าน หลินเมิ้งหยาปล่อยให้ชิงหูโอบกอดนางและพาบินข้ามกำแพงไปอย่างอิสระ
เจ้านี่มีทักษะการต่อสู้สูงกว่าทุกคนที่นางเคยเจอ หลงเทียนอวี้เองก็ต่อสู้ได้ไม่เลว ไม่รู้ว่าหากทั้งสองได้ประลองกันแล้วใครจะเป็นผู้ชนะ
ช่างเถิด คิดเสียว่ากำลังนั่งอยู่บนรถบัสแล้วกัน
ถึงอย่างไรประสบการณ์กระโดดขึ้นขึ้นลงลงเช่นนี้ก็มีไม่บ่อยนัก โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ไม่ถูกจับเป็นตัวประกัน
“เอาล่ะเจ้าเด็กน้อย ถึงแล้ว”
จู่ๆ เสียงของชิงหูพลันดังขึ้น
ร่างของหลินเมิ้งหยาขยับเล็กน้อย ทว่านางรู้สึกได้ถึงสัมผัสนุ่มนวลที่ฝ่าเท้า
หรือนางจะไม่ได้อยู่บนพื้นดิน?
เปิดเปลือกตาทั้งสองข้าง มองดูสถานที่ที่ตนเองเพิ่งมาถึง
ทุ่งดอกไม้ขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา ทั้งสีชมพูอ่อน สีม่วง สีขาว สีของดอกไม้ทั้งสามแต่งแต้มทำให้โลกใบนี้มีสีสันมากขึ้น
ส่วนตำแหน่งที่นางยืนอยู่คือจุดที่มีกลีบดอกไม้ร่วงหล่นตามธรรมชาติคล้ายกับเตียงนอนขนาดใหญ่
“สวยจัง!” แม้หลินเมิ้งหยาจะละทิ้งความเป็นสาวไปนานแล้ว แต่จะมีหญิงสาวคนไหนบ้างที่จะปฏิเสธสถานที่สุดแสนโรแมนติกเช่นนี้
“สวยใช่มั้ยล่ะ ที่นี่มีข้าเพียงคนเดียวที่รู้จัก แต่ต่อให้มีคนธรรมดาทั่วไปพบเห็น แต่ด้านนอกเต็มไปด้วยขวากหนาม หากไม่เก่งจริงก็ไม่มีทางเข้ามาถึงที่นี่ได้”
ชิงหูยังพูดไม่จบว
