่า นอกจากขวากหนามแล้ว ที่นี่ยังเป็นหุบเขาที่ลึกมาก
หากมิใช่เพราะเขาเคยถูกศัตรูไล่ต้อนจนหลุดมาถึงที่นี่แล้วละก็ เกรงว่าเขาคงไม่รู้จักสถานที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์เช่นนี้
“สวยมากจริงๆ เตียงนอนกลีบดอกไม้นี่ก็ด้วย สบายจังเลย”
หลินเมิ้งหยามองบริเวณรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ สถานที่นี่ประหนึ่งถูกล้อมรอบไปด้วยดอกไม้ก็มิปาน
เตียงดอกไม้หลังนี้หนานุ่ม ไม่ต้องกลัวว่าตนเองจะตกลงไป อีกทั้งยังรู้สึกเสมือนตนเองกำลังอยู่ในนิยายและลอยละล่องอยู่เหนือหมู่เมฆา
“ในเมื่อชอบมากขนาดนี้ เจ้าก็นอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ วางใจเถิด หากเหยียอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำลายความฝันของเจ้าได้อย่างแน่นอน”
ชิงหูกระโดดหนึ่งครั้ง ก่อนจะหายไปท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้
หลินเมิ้งหยามองตามแผ่นหลังที่หายไปของเขา อดพูดไม่ได้ว่านางรู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน
ราวกับว่าเขามักจะทำเรื่องที่คนอื่นไม่เคยคาดคิดเสมอ
หลินเมิ้งหยาเอนกายนอนลงบนเตียงดอกไม้ มองดูท้องฟ้า หนุนกลีบดอกไม้ต่างหมอน หัวใจพลันรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง
นางจะต้องทุกข์ใจทำไมกัน? ถึงอย่างไรนางก็แต่งงานหลอกๆ กับหลงเทียนอวี้เท่านั้น สักวันหนึ่งมันก็ต้องจบ
มีหญิงสาวจากซีฟานเพิ่มมาอีกหนึ่งนางแล้วอย่างไรเล่า? ถึงอย่างไรหลงเทียนอวี้ก็เป็นชายหนุ่ม ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องการสิ่งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นถึงท่านอ๋อง ต่อให้ตายอย่างไรนางก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่มีคนรู้ใจ
หลินเมิ้งหยาพลิ
