กตัว หาวเบาๆ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ก่อนจะหลับไป
ทันทีที่ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกัน สายลมหอบหนึ่งพัดเอากลีบดอกไม้ผันผ่านร่างของหลินเมิ้งหยาไป
ทันใดนั้นร่างของหลินเมิ้งหยาถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกลีบดอกไม้จนเหลือแต่เพียงศีรษะเล็กๆ ที่กำลังเผยให้เห็นใบหน้าหลับฝันหวาน
หลินเมิ้งหยานอนหลับพักผ่อนอย่างผ่อนคลาย ทว่าสถานการณ์ทางจวนกลับร้อนระอุ
หญิงสาวจากซีฟานนามว่าหงอวี้เดินทางมายังตำหนักหลิวซินแต่เช้า แต่งแต้มใบหน้าอย่างงดงามเพื่อมาถวายคำนับพระชายา
หลินเมิ้งหยาไม่อยู่ห้อง ไม่ว่าสาวใช้จะหาตัวกี่รอบก็หาไม่เจอ
สุดท้ายไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเชิญให้หญิงสาวคนนั้นนั่งรอที่ห้องรับแขก โดยมีหลินจงอวี้อยู่เป็นเพื่อน
ทว่าหลินจงอวี้กลับไม่รู้สึกดีกับหญิงสาวที่ทำให้พี่สาวของตนเองรู้สึกหึงหวงเลยแม้แต่น้อย
วางชาลง เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยสิ่งใด นั่งลงบนเก้าอี้แล้วอ่านหนังสือในมือของตนเอง
หงอวี้อายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น ทว่ากลับรูปร่างสูงเพรียวสะโอดสะอง
ดวงตากลมโต ดั้งโด่งเป็นสัน หากเปรียบเทียบกับมาตรฐานความงามของต้าจิ้น นับว่านางเป็นคนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว
ทว่า นัยน์ตาซึ่งแฝงไว้ด้วยอารมณ์ต่างๆ มากมาย ไม่อาจเทียบได้กับความจริงใจที่หลินเมิ้งหยามี หลังจากถูกอบรมมาอย่างดีแล้ว นางไม่ต่างอะไรจากหญิงสาวในฝันของพวกผู้ชาย
“องค์ชายน้อย ข้าขอถามหน่อยได้มั้ยว่าเพราะเหตุใดพระชายาจึงไม่ออกมาพบข้า?”
หลังจากถูกฝึกอบรมมานาน หงอวี้เรียนรู้ภา
