น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้นมาจากทางด้านหน้า
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้น ผลปรากฏว่านางได้เห็นร่างของชิงหูรางๆ
ชิงหูในเวลานี้มิได้มีท่าทางเกียจคร้านมิเอาอ่าวเหมือนอย่างตอนอยู่จวนไม่ ขนคิ้วขมวดแน่นชนกัน สีหน้าเย็นชา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน
“เจ้าเด็กน้อย เหยียมารับเจ้าแล้ว เจ้าคนจมูกงองุ้มน่ารังเกียจช่วยดูแลยัยเด็กน้อยของข้าดีๆ หน่อย หากนางได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียว เหยียจะเลาะกระดูกทุกซี่ของเจ้าออกมา!”
หลินเมิ้งหยาไม่เข้าใจเรื่องการต่อสู้ ทว่าตอนนี้นางรู้เพียงว่าชิงหูต้องต่อสู้หนึ่งต่อสอง
ดูเหมือนว่าชายชุดดำในเรือนเหล่านั้นจะถูกคนที่ชิงหูพามาล้อมเอาไว้แล้ว
นางไร้ความสามารถทางการต่อสู้ เกรงว่าตนเองจะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองเสียแล้ว
เฮ้อ จริงๆ เลย
ทำไมตอนที่ปลูกถ่ายคลื่นสมองถึงไม่สอดแทรกข้อมูลจำพวกกังฟูหรืออะไรทำนองนั้นมาด้วยนะ?
“ฮึ เปิ่นหวังคิดว่าสตรีของต้าจิ้นจะอยู่ในครรลองครองธรรม แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงดอกไม้ริมทางเท่านั้น! นี่คือคนรักของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
เห็นได้ชัดว่าชายจมูกงองุ้มต้องการทำให้ชิงหูโกรธ จากนั้นเขาจะหาโอกาสหลบหนี แต่ชิงหูหาใช่คนที่ถูกหลอกง่ายๆ ไม่ เพียงขนคิ้วขยับ ดาบยาวที่ถือไว้ในมือก็พุ่งตรงเข้ามา
“ไอ้คนต่ำทราม!”
สองนายบ่าวคิดไม่ถึงเลยว่าชิงหูจะเปิดฉากการต่อสู้โดยไม่เอื้อนเอ่ยใดๆ เช่นนี้
ท่ามกลางความโกลาหล ชายจมูกงองุ้มขยับร่างของหลินเมิ้งหยาขึ้นมาบังหน้าอกของตน
