เองไว้ เพื่อปล่อยให้ร่างของนางรับดาบที่กำลังพุ่งมาของชิงหู
ทว่ามันกลับไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ยุ่งยากในการหลบมุมมากขึ้นเท่านั้น ปลายดาบเลื่อนผ่านใบหูของหลินเมิ้งหยาไป
“นายท่านระวัง!”
หยุนตูแผดร้องเสียงดังและคิดจะเข้าไปบดบังร่างของเจ้านางเอาไว้
ทว่ามุมปากของชิงหูพลันกระตุกยิ้มเย็นชา ขายกขึ้นถีบเขาออกไป
ได้เห็นเพียงร่างที่ถูกถีบจนกระเด็นของหยุนตู ส่วนเจ้าคนจมูกงองุ้มรีบปล่อยร่างจากมือทั้งสองของตนเองลง
“เจ้าเด็กน้อยเป็นอะไรหรือไม่?”
ชิงหูรีบคว้าตัวของหลินเมิ้งหยามากอดไว้ มุมปากหยักยิ้มซุกซน
เขากะพริบตาถี่ๆ ขณะมองหน้าหลินเมิ้งหยา อันที่จริงเขาเพียงแต่วางแผนโจมตีเพื่อช่วยหลินเมิ้งหยากลับมาแต่เพียงเท่านั้น
“ไม่เป็นไร หากเจ้าแทงพลาดไปแม้แต่เพียงนิดเดียว เกรงว่าข้าคงเสียโฉมอย่างแน่นอน หากเป็นเช่นนั้นเจ้าตายแน่!”
หากบอกว่าไม่กลัวคงเป็นเรื่องโกหก ถึงอย่างไรคมมีดก็ไร้ซึ่งหัวใจ แต่หลินเมิ้งหยาเป็นคนที่ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายใบหน้าก็ยังคงสงบนิ่งดั่งเดิม ดังนั้นนางจึงไร้ซึ่งท่าทีตื่นตระหนกเหมือนหญิงสาวทั่วไป
“ไอ้หยา เชื่อใจข้าหน่อยเถิด เหยียเห็นคุณค่าของใบหน้าเจ้าดีกว่าเจ้าเองเสียอีก พวกเราไปกันเถอะ!”
ชิงหูยังคงเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก เหตุเพราะต้องต่อสู้ติดต่อกันอย่างดุเดือดเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจึงเสียกำลังไปไม่น้อย
ดังนั้นแม้ทักษะทางการต่อสู้ของเขาจะสูงกว่าทั้งสองคนนั้น แต่เขาก็ไม่นึกอยากต่อส
