ู้
เพื่อช่วยหลินเมิ้งหยาจึงต้องใช้วิชาตัวเบา ดังนั้นน้ำมันที่ฝ่าเท้าจึงเริ่มไหลออกมา
หลินเมิ้งหยาถูกเขาอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอด ทว่านางกลับได้เห็นสีหน้าเคียดแค้นของสองนายบ่าว
จดจำความแค้นในครั้งนี้เอาไว้แล้วรอการชำระ!
“พระชายาบาดเจ็บหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
หลังจากเจอตัวหลินเมิ้งหยาแล้ว หลินขุยรีบพุ่งเข้ามาหาเป็นคนแรก
หลังจากกระโดดขึ้นลงเพียงไม่กี่ครั้ง ในที่สุดชิงหูก็พาหลินเมิ้งหยากลับมายังเรือนเล็ก
ภายใน หลินขุยพาทหารองครักษ์ประจำจวนมาจัดการกับซากศพ
หวากสายตามองดูร่างไร้วิญญาณของชายชุดดำ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ตรวจสอบพบหรือไม่ว่าเป็นฝีมือของใคร?”
หลินขุยพยักหน้าลงด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก ส่งเสียงเคร่งขรึม
“คนเหล่านี้ล้วนถือดาบทองของซีฟาน เกรงว่าคนผู้นั้นจะเป็นชนชั้นสูงของซีฟานพ่ะย่ะค่ะ”
ซีฟาน? หลินเมิ้งหยาเพิ่งนึกได้ว่าชายคนนั้นมั่นใจเหลือเกินว่าหลงเทียนอวี้ไม่มีทางตามมาช่วยนางได้ทันเวลา
อีกทั้งยังโม้เกินจริงว่าตัวเองเก่งกาจ หรือว่า…เขาจะเป็นคนจัดแจงให้หลงเทียนอวี้ต้องไปดูแลองค์ชายแห่งซีฟานในงานเลี้ยงคืนนี้
“เขาบอกว่าเขาเป็นองค์ชาย หรือเขาจะเป็นองค์ชายแห่งซีฟาน?”
หลินขุยส่ายหน้า แม้เขาจะเคยร่วมรบกับท่านอ๋อง
ทว่าเขาจำได้เพียงผู้นำระดับแม่ทัพเท่านั้น อีกทั้งเมื่อครู่หลินขุยยังมิได้เห็นหน้าของชายคนนั้นกับตาตัวเอง
“ข้าไม่สนหรอกว่าเขาเป็นองค์ชายแห่งซี
