ฟานหรือไม่ แต่ถ้ากล้าทำร้ายยัยเด็กน้อย ข้าจะไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว”
ฝีมือทางการต่อสู้ของชิงหูค่อนข้างสูง อาจจะสูงจนเหล่าองครักษ์เทียบไม่ติด เขาเป็นคนเก่งผิดมนุษย์
หลินขุยยังไม่ไว้ใจเขา หากมิใช่เพราะท่านอ๋องเอ่ยว่าต้องการให้เขาเป็นองครักษ์ประจำตัวของพระชายาแล้วละก็ เกรงว่าเขาคงไม่ข้องเกี่ยวกับชายคนนี้เป็นแน่
“แย่แล้ว วันนี้ท่านอ๋องต้องพาฮ่องเต้หมิงไปเยี่ยมชมเมืองหลวง หากมีใครคิดร้ายกับท่านอ๋องจะเป็นเช่นไร? ชิงหู เจ้าไปดูแลท่านอ๋องได้หรือไม่?”
เมื่อได้เห็นท่าทางร้อนใจของหลินเมิ้งหยาที่มีต่อหลงเทียนอวี้ สีหน้าของชิงหูเผยให้เห็นความไม่พึงพอใจ
แต่เขากลับไม่อาจปฏิเสธคำขอของหลินเมิ้งหยาได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงพยักหน้าลง
จากนั้นร่างของเขาก็หายไปจากเรือนเล็กหลังนี้
“พระชายา เขา…ควรค่าพอที่จะเชื่อใจหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง สีหน้าเคร่งขรึม
“ข้าหวังว่านับจากนี้ไปพวกเจ้าจะเลิกระแวงเขาได้แล้ว อดีตเขาอาจเป็นศัตรู แต่นับจากนี้ไปข้าขอรับรองกับพวกเจ้าเลยว่าเขาจะเป็นมิตรที่จริงใจกับพวกเจ้าที่สุด”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
หลินขุยไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงหวังว่าชิงหูที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายคนนี้จะสามารถปกป้องท่านอ๋องของพวกเขาได้
กว่าหลินเมิ้งหยาจะนั่งรถม้ากลับถึงจวน ท้องฟ้าที่ได้สว่างจ้ากลับกลายเป็นมืดสนิท
หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้าพลางครุ่นคิด
นางที่เป็นชายาอวี้มิได
