้ออกมายังเมืองหลวงและเปิดเผยใบหน้าให้ผู้อื่นเห็นบ่อยนัก อย่าว่าแต่เหล่าอันธพาลซีฟานเลย แม้แต่คนในเมืองหลวงเองก็น้อยนักที่จะรู้จักนาง
เหตุใดองค์ชายองค์นั้นจึงเอ่ยว่านางเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของต้าจิ้น?
ยิ่งไปกว่านั้นยังวางแผนลักพาตัวนางอย่างลับๆ มาอีก
หลงเทียนอวี้ติดงานมิอาจปลีกตัว คาดการณ์ว่านางไปไหว้พระขอพร เกรงว่าแม้แต่คนที่มาแย่งกล่องขนมของป๋ายจื่อและวอแวชิงหูเองก็น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์ชายคนนั้นใช่หรือไม่นะ?
มิเช่นนั้น…บังเอิญกระนั้นหรือ? หากชายคนนั้นไม่ปรากฏตัวออกมา คาดว่านางก็คงไม่เดินปลีกวิเวกออกไปยังเส้นทางไร้ผู้คนบริเวณกลางเขาหรอก
นางมิอาจฟันธงเรื่องเหล่านี้ไปเสียทีเดียว ปัจจัยเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในสมองของนางประหนึ่งปริศนาที่ยากจะหาคำตอบ
ยุ่งยาก! วุ่นวาย!
“คุณหนูเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อกระตุกชายเสื้อหลินเมิ้งหยาด้วยความระมัดระวัง เมื่อครู่เหตุการณ์ในเรือนหลังนั้นวุ่นวายมากเหลือเกิน
ดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจนาง กลับกันนางเป็นฝ่ายวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปยังประตูสำรองของเรือน เปิดผิดเปิดถูกจนทหารองครักษ์ของจวนสามารถเข้ามาจัดการชายชุดดำเหล่านั้นได้
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าล่ะเป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บหรือไม่?”
ดึงมือป๋ายจื่อหาตัว สายตารู้สึกผิด เด็กคนนี้อยู่เคียงข้างนางมาตั้งแต่สมัยยังเด็กแล้ว
ไม่มีวันไหนเลยที่จะมีความสุข นางต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เสมอ
“หนู่ปี้เองก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอ
