มาถ่ายทอดคำสั่งของพระสนมเต๋อเฟยว่าให้นางเดินเล่นไปก่อน
พาป๋ายจื่อไปหาพื้นที่โล่ง จนในที่สุดก็เดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังวัดซึ่งอยู่หลังภูเขา
ที่นี่มีคนเพียงน้อยนิด ส่วนใหญ่เป็นฮูหยินที่อายุยังน้อย ทว่าที่นี่เงียบสงบมากเหลือเกิน
“นายหญิง มานั่งพักที่นี่ให้หายเมื่อยขาเถิดเจ้าค่ะ หากรู้ว่าที่วัดมีคนมามากมายขนาดนี้ หนู่ปี้คงขอร้องให้ตัวเองได้อยู่ที่จวนแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
ใบหน้าเรียวเล็กน่ารักแสดงอาการไม่พอใจ ป๋ายจื่อหยิบกล่องขนมที่อยู่ในอ้อมกอดออกมา
ค่อยๆ เปิดกล่องไม้สีแดงลายดอกเหมยออกด้วยความระมัดระวัง ภายในบรรจุขนมรับประทานคู่กับน้ำชาเอาไว้สิบกว่าชิ้น
หยิบหนึ่งชิ้นเข้าปาก ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่จึงเผยรอยยิ้มออกมาให้เห็น
“เฮ้อ เจ้านี่หนา! ไปที่ไหนก็กินที่นั่น ข้าว่าข้าควรหาบ้านสามีที่ทำขนมให้เจ้าจะดีกว่า มิเช่นนั้นหากเจ้าแต่งงานกับคนธรรมดาคงกินจนบ้านเขากลายเป็นยาจกอย่างแน่นอน!”
หลินเมิ้งหยาเคาะศีรษะป๋ายจื่อ สมัยเด็กนางไม่เคยรู้เลยว่าเด็กคนนี้จะกินเก่งขนาดนี้
บางทีอาจเพราะจวนเจิ้นหนานโหวปฏิบัติกับนางไม่ดี ดังนั้นเมื่อมาอยู่ที่จวนอวี้ นางจึงกินทุกอย่างตามใจตนเอง
“คุณหนูเป็นคนซื้อขนมกล่องนี้ให้หนู่ปี้มิใช่หรือเจ้าคะ? หนู่ปี้เพียงแต่กินตามคำสั่งเท่านั้น จริงสิเจ้าคะ ช่วงนี้หนู่ปี้ได้ข่าวมาว่าคุณชายกำลังจะกลับมาที่เมืองหลวงเจ้าค่ะ!”
คุณชาย? สมองของหลินเมิ้งหยาพลันปรากฏภาพใบหน้าหล่อเหลาอบอุ่นขึ้นมา
