มุมปากกระตุกยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน
ท่านพ่อและท่านพี่จากบ้านไปทำสงครามสามปีแล้ว ในที่สุดก็กำลังจะกลับมา?
“ข้าผิดเอง นานมากแล้วที่ไม่ได้รับข่าวของท่านพ่อและท่านพี่เลย”
แม้จะอยากเขียนจดหมาย แต่นางก็ไม่รู้ว่าจะฝากให้ใครส่งให้
ขณะที่ยังอาศัยอยู่ในจวนของเจิ้นหนานโหว ซ่างกวนฉิงค่อนข้างเข้มงวดกวดขันในการติดต่อกับคนภายนอก มิเช่นนั้นกลอุบายของฮองเฮาจะสำเร็จง่ายๆ ได้อย่างไร
“จะโทษคุณหนูได้อย่างไรเจ้าคะ ฮูหยินต่างหากที่ไม่ยอมให้คุณหนูติดต่อกับโลกภายนอก ไอ้หยา ใครบังอาจแย่งกล่องขนมของข้า!”
เสียงโกรธเกรี้ยวของป๋ายจื่อแผดดังลั่น ดวงตาประหนึ่งผลซิ่งคู่นั้นเหลือกกว้างจ้องมองผู้ที่ขโมยกล่องขนมของนางไป
“นี่คืออะไร? น่าสนใจจัง มอบให้ข้าได้หรือไม่?”
ชายร่างสูง ดั้งโด่งเป็นสัน ใบหน้าหล่อเหลาทว่าแฝงไว้ซึ่งความดื้อรั้น
แม้จะสวมใส่ชุดคุณชายผู้สูงศักดิ์ แต่ชายตรงหน้ากลับรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนคนเมืองต้าจิ้น
“ไม่มีทาง! นั่นเป็นขนมที่คุณหนูมอบให้ข้า เอาคืนข้ามาเดี๋ยวนี้!”
ระเบิดอารมณ์โกรธเกรี้ยว ปกติแล้วกล่องขนมเปรียบเสมือนชีวิตจิตใจของนาง ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้อง
ทว่าตอนนี้กลับถูกคนแปลกหน้าแย่งชิงไป เด็กน้อยที่เคยน่ารักดั่งสาวโลลิต้ากลับกลายเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อขึ้นมาทันที
“คุณชาย สุภาพบุรุษมิควรรังแกผู้น้อย โดยเฉพาะกับสาวใช้ที่รักการกินเป็นชีวิตจิตใจของข้า หากท่านแย่งชิงไปเช่นนี้ เกรงว่าจะมิเป็นการดี”
ส่งเสียงเรีย
