! หน้าของข้า!”
สมน้ำหน้า!
เดินตรงมาตามทาง หลินเมิ้งหยาใกล้จะถึงกลางภูเขาเต็มที
ที่นี่มีคนค่อนข้างน้อย โชคดีที่มีป๋ายจื่อเดินเป็นเพื่อน
เหมือนกับว่าชิงหูทำสัญญาอะไรบางอย่างกับหลงเทียนอวี้ เขามักมาอาศัยอยู่ที่ตำหนักของนางเสมอ ทุกคนล้วนทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นประหนึ่งกำลังปิดตาข้างเดียว
ณ ทางออก
ทุกครั้งล้วนเป็นชิงหูที่มักจะคอยแอบตามดูแลนางเสมอ
หากไม่ใช่เพราะวันนี้บังเอิญเจอเข้ากับคนประหลาดแล้วละก็ ชิงหูคงไม่ยอมปรากฏตัวออกมาง่ายๆ
“คุณหนู เจ้าคนนั้นเป็นคนเลวเหลือเกิน ฮือๆ ขนมของข้าเสียหมดแล้ว”
ป๋ายจื่อจ้องมองขนมของตนเองเสมือนคนร้องไห้แต่ไร้ซึ่งน้ำตา ทว่าคนที่มีประสาทสัมผัสว่องไวอย่างหลินเมิ้งหยากลับร่างกายแข็งทื่อขึ้นมา
มีคนกำลังล้อมที่นี่เอาไว้!
แม้จะไร้ซึ่งวิทยายุทธ์หรือแยกเสียงของอาวุธแต่ละชนิดได้ ทว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางกลับดีกว่าคนปกติทั่วไป
ผลปรากฏว่ามีชายสวมชุดดำสวมใส่หน้ากากเป็นจำนวนมากกระโดดลงมาจากต้นไม้
ดวงตาสุกสกาวคู่สวยของหลินเมิ้งหยามองเหล่าคนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง พวกเขามิได้มาดี
“พวกเจ้าเป็นใคร? นี่คือพระชายาอวี้ อย่าได้เสียมารยาท!”
หักห้ามไม่ทัน ป๋ายจื่อรีบร้อนป่าวประกาศสถานะของหลินเมิ้งหยาไปเสียแล้ว
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้มาที่นี่ก็เพราะนาง ต่อให้แสดงสถานะออกมาแล้วจะมีประโยชน์อันใด?
“เอาตัวไป!”
ชายชุดดำเหล่านั้นถูกฝึกมาเป็นอย่างดี พวกเขาล้อมหลินเมิ้งหยาเอาไว้และคิดจะเข
