ดหูของชิงหู อายุของเขาแทบจะเทียบเท่ากับอายุของป๋ายหลี่รุ่ยในคุกใต้ดินอยู่แล้วแท้ๆ
แต่กลับยังเล่นซุกซนไม่เหมาะสมกับช่วงวัย คิดจริงๆ หรือว่าใบหน้าเยาว์วัยเรียวเล็กรูปไข่จะสามารถปกปิดความเป็นขิงแก่ของตนเองได้?
ชิ ฝันไปเถอะ!
“สมน้ำหน้า!” หลินจงอวี้รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นชิงหูเจ็บปวด เข้ารีบเข้าไปไล่ชิงหูที่กำลังยกมือประคบใบหูของตนเองด้วยท่าทางไม่พอใจ จากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้แล้วนำของที่อยู่ในมือให้หลินเมิ้งหยาดูด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ
“พี่สาว ท่านดูนี่สิ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าหยกน้ำตานางเงือก หากสวมใส่ไว้บนร่างกายจะไม่เพียงส่งกลิ่นหอมออกมา แต่ยังสามารถขับไล่ยุงหรือพวกแมลงออกไปได้ด้วย ท่านชอบหรือไม่?”
วางหยกชิ้นนี้ลงในมือหลินเมิ้งหยาเช่นเดียวกับหยกขาวชิ้นก่อนหน้า
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าความสงสัยจะเกิดขึ้นในแววตาของหลินเมิ้งหยา
ราวกับ…ไม่ใช่เสี่ยวอวี้คนเดิม
แม้เขาจะยังเป็นน้องชายอันแสนน่ารักเมื่ออยู่ต่อหน้านาง
แต่ว่าของสำคัญหายากเหล่านี้หาใช่สิ่งของที่เอ่ยเพียงว่าเก็บมาได้หรือเป็นมรดกตกทอดของตระกูลแล้วจะจบ
นางพยายามกักเก็บคำถามเอาไว้
ทว่าเมื่อได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใสของเขา นางกลับไม่อยากรู้คำตอบอีกต่อไป
“อืม ขอบใจเจ้ามาก”
เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องรู้
ขอเพียงเสี่ยวอวี้ไม่ได้รับอันตราย นางก็ไม่คิดหักห้าม
ลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเสี่ยวอวี้ ใบหน้าที่เคยซูบตอบเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นห
