้พระขอพร
แม้พระสนมเต๋อเฟยจะประทับอยู่ในจวนอวี้ แต่ถึงกระนั้นก็มิสามารถออกไปด้านนอกตามอำเภอใจได้
ดังนั้นทุกวันที่หนึ่งและสิบห้าของทุกเดือน พระสนมเต๋อเฟยจึงมักไปไหว้พระขอพรที่วัดว่านฝ๋อในแถบชายแดนของเมืองหลวง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด คราวนี้พระสนมเต๋อเฟยจึงต้องการพาพระชายาออกไปด้วยกัน
แต่เพราะพระชายายังเด็ก ดังนั้นเกรงว่านางจะไม่คุ้นเคยกับวัดวาอารามเสียเท่าไร
“วางใจเถิด น้าจิ้งเยว่ก็ไปด้วยมิใช่หรือ? หากมีสิ่งไหนไม่เข้าใจ ข้าก็สามารถถามนางได้”
หลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย เหตุเพราะเป็นการไปไหว้พระขอพรแต่เพียงเท่านั้น
แม้คนแปลกหน้าจะเยอะแต่ก็มิใช่ปัญหา หลงเทียนอวี้มักจะส่งองครักษ์ไปคอยคุ้มกันทุกครั้งที่ไปไหว้พระอยู่แล้ว
เก็บของอยู่สักพัก เสี่ยวซีประจำตัวของหลงเทียนอวี้วิ่งมาแจ้งข่าวที่ตำหนักหยาเสวียน
“พระชายา ท่านอ๋องส่งข้าน้อยมาทูลแจ้งว่าคืนนี้จะอยู่เสวยอาหารค่ำกับองค์ชายรัชทายาทแห่งซีฟาน ดังนั้นอาจจะค้างแรมที่นั่นพ่ะย่ะค่ะ”
เสี่ยวซีถ่ายทอดคำสั่งของหลงเทียนอวี้ด้วยท่าทางนอบน้อมถ่อมตน หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงแล้วบอกให้ออกไปได้
“ท่านอ๋องดีกับพระชายาเหลือเกิน”
ทั้งสองแต่งงานกันราวสามเดือนแล้ว แม้หลงเทียนอวี้จะไม่พูดอะไรมากมายนัก ทว่าเขากลับปกป้องและให้เกียรติหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างมาก
คนที่รู้จักอุปนิสัยใจคอของหลงเทียนอวี้ดีล้วนรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
“นั่นสิ ท่านอ๋องดีกับข้าเ
