หลือเกิน”
ครึ่งเดือนแล้วสินะที่ไม่ได้เห็นเขา
แม้พวกเขาจะอาศัยอยู่ในจวนเดียวกัน ทว่าต่างฝ่ายต่างยุ่งอยู่กับงานของตนเอง
วันนี้เป็นวันที่สิบห้า เช่นนั้นคืนนี้เขาจะ…
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าตนเองไร้ซึ่งทางเลือกขึ้นมาเล็กน้อย เขาควรจะอยู่ที่นั่นจึงจะเป็นการดีที่สุด อย่ากลับมาเลยจะดีกว่า มิเช่นนั้นนางคงต้องเขย่าเตียงทั้งคืน!
สวรรค์โปรด การอดหลับอดนอนมันไม่ดีต่อผิวพรรณหรอกนะ!
น้าจิ่นเยว่เข้าใจหลินเมิ้งหยาผิดไป นางหลงคิดว่าหลินเมิ้งหยากำลังโศกเศร้า ขณะที่คิดจะเบี่ยงเบนความสนใจของนาง นางกลับได้เห็นหัวหน้าองครักษ์หลินขุยเดินเข้ามายังตำหนักหยาเสวียน
“พระชายา อาหารและเสื้อผ้าที่ใช้สำหรับถวายพระนำใส่รถม้าเสร็จเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ องครักษ์กำลังนับจำนวนพลและรออารักขาอยู่ด้านนอก ไม่ทราบว่าจะออกเดินทางเมื่อไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
แม้หลงเทียนอวี้จะไม่เคยประกาศอย่างเป็นทางการ ทว่าเรื่องเล็กเรื่องน้อยในจวนล้วนต้องอาศัยการตัดสินใจจากหลินเมิ้งหยาทั้งสิ้น
เหล่าผู้ดูแลล้วนเคยชินกับการทูลถามหลินเมิ้งหยาแล้ว
ถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ในจวนนางก็สามารถจัดการได้เป็นอย่างดี แม้แต่พระสนมเต๋อเฟยยังคาดไม่ถึง
ส่วนคนที่ถูกส่งมาช่วยงานอย่างจิ่นเยว่ มักจะกลับไปบอกเล่าถึงความดีงามของพระชายาให้เจ้านายของตนเองฟัง อีกทั้งยังชมเปาะไม่ขาดปาก
เหล่าคนรับใช้ในจวนต่างพากันชื่นชมนายหญิงที่แม้จะเข้มงวดแต่ก็ไร้ซึ่งความแข็งกร้าวคนนี้เป็นอย่างมาก
