ไปที่ไหนไกลไม่ หากภายภาคหน้าคิดถึงท่านพี่ พวกเรายังสามารถกลับมาเจอกับนางได้นะเจ้าคะ”
หลินเมิ้งหวู่เอ่ยแทรก เสแสร้งแสดงเป็นคนจิตใจดี
ทว่าพระสนมเต๋อเฟยและหลินเมิ้งหยารู้ดีอยู่แก่ใจว่าสองแม่ลูกคู่นี้หาได้มีจิตใจดีอย่างฉากหน้าไม่
“เจ้าพูดถูก จริงสิ รีบไปนำของขวัญของเหนียงเหนียงมา พระองค์ทำการต้อนรับหม่อมฉัน แต่หม่อมฉันยังมิเคยมาถวายคำนับเลย ช่างเสียมารยาทจริงๆ”
หลังจากผ่านการแสดงเมื่อครู่มาแล้ว ต่อมาเป็นการแสดงความสนิทสนมต่อบ้านของแม่สามีกระนั้นหรือ?
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดอะไรมาก นางต้องการจะดูว่าสองแม่ลูกยังมีแผนเจ้าเล่ห์อะไรอีก
ไม่นานสาวใช้ของซ่างกวนฉิงก็ยกกล่องไม้เข้ามา
ซ่างกวนฉิงรับมาถือไว้ ก่อนจะเปิดฝากล่องออกจนเผยให้เห็นหยกแดงที่อยู่ภายใน
หยกชิ้นนั้นเป็นสีแดง สุกใสเปล่งประกาย เพียงได้เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของมีราคา
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เหตุใดนางจึงรู้สึกเหมือนตนเองเคยเห็นมันมาก่อน?
“นี่เป็นของล้ำค่าที่สามีของหม่อมฉันนำมาจากเขตชายแดน อันที่จริงมิใช่ของมีราคาสูงมากมายอะไรนัก แต่ถึงกระนั้นกลับเป็นของหายาก เหนียงเหนียงลองตรองดูเถิดว่าพึงพอใจหรือไม่?”
ไม่สิ ของชิ้นนี้หาใช่ของที่ท่านพ่อนำกลับมา!
หลินเมิ้งหยาพยายามเค้นความทรงจำในสมอง ก่อนจะนึกออกว่าของชิ้นนี้เป็นของที่ฮองเฮามอบให้กับซ่างกวนฉิง
บางทีอาจเพราะซ่างกวนฉิงรู้ว่าพระสนมเต๋อเฟยไม่มี
