ทางรับของจากฮองเฮา ดังนั้นจึงแสร้งบอกว่าท่านพ่อเป็นคนนำกลับมา
“โอ้? เป็นหยกแดงน้ำดีเลยทีเดียว แน่นอนว่าเป็นของหายากมาก จิ่นเยว่ เจ้ารีบนำไปเก็บเถิด ขอบคุณฮูหยินหลินในความหวังดี”
“มิเป็นไรเพคะ ขอเพียงเหนียงเหนียงชอบ พวกเราก็รู้สึกโชคดีมีสุขแล้วเพคะ หวู่เอ๋อร์ ตอนนี้ค่ำแล้ว พวกเราอย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของพระสนมเลย ทูลลาเพคะ”
ซ่างกวนฉิงลุกขึ้นพลางถวายคำนับ พระสนมเต๋อเฟยเองก็ลุกขึ้นเพื่อให้เกียรตินาง
มองดูสองแม่ลูกเดินผ่านธรณ์ประตูของตำหนักหยาเสวียนกลับไป รอยยิ้มบนใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยจางหายไปเช่นกัน
“หรูฉิน เจ้าเองก็กลับไปก่อนเถิด”
เจียงหรูฉินกระทืบเท้าอย่างไม่ชอบใจนัก ทว่านางกลับไม่กล้าเอาแต่ใจ
ตอนนี้ท่านป้าเอ็นดูหลินเมิ้งหยามากกว่านางที่เป็นหลานแท้ๆ ดังนั้นเจียงหรูฉินจึงรู้สึกเกลียดชังหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างมาก
“หมู่เฟย ไม่ทราบว่าตามหม่อมฉันมาด้วยเหตุอันใดหรือเพคะ?”
พระสนมเต๋อเฟยจ้องมองด้านนอกประตู ร่างบางที่สวมใส่ชุดสีเหลืองนวลของเจียงหรูฉินจากไปแล้ว
“ท่านอาคนโตของเจ้าส่งข่าวมาว่าการมาเยือนของฮ่องเต้หมิงในคราวนี้ก็เพื่อหาพระชายาให้กับองค์ชาย ท่านอาคนโตหวังเหลือเกินว่าหรูฉินจะได้ขึ้นเป็นชายาแห่งซีฟาน”
พระสนมเต๋อเฟยรับสั่งด้วยท่าทางลังเล นางมิอาจทำใจแยกจากกับหลานสาวของตนเองและส่งนางไปแต่งงานกับองค์ชายแห่งบ้านป่าเมืองเถื่อนได้
“เพล้ง” เสียงดังขึ้น ราวกับว่ามีของตกที่ด้านนอกหน้าต่าง
จิ้งเ
