ินเมิ้งหยามองดูคนร่างกายอ่อนปวกเปียกตรงหน้า รู้สึกว่านางมิได้สั่งให้เขาแสดงละครนี่นา
หรือว่า? อาการบาดเจ็บของหลินจงอวี้กำเริบ?
หลินเมิ้งหยาคิดจะรีบเข้าไปดูเพราะความเป็นห่วง ทว่าป๋ายจื่อกลับดึงแขนเสื้อของนางเอาไว้
หันหน้ากลับไป สิ่งที่ได้เห็นคือดวงตาที่กำลังกะพริบปริบๆให้กับตนเอง
หลินเมิ้งหยาเข้าใจในทันที ที่แท้เสี่ยวอวี้และป๋ายซ่าวกำลังแสดงละครนี่เอง
จริงๆ เลย…
สมจริงเหลือเกิน!
องค์ชายรัชทายาทสามารถตดจนคนสลบได้ หากข่าวนี้แพร่ออกไปคงกลายเป็นเรื่องตลกทั่วทั้งเมือง
แม้พวกคนที่อยู่ภายในจะไม่พูดออกไป ทว่าพวกข้าทาสที่อยู่ด้านนอกกลับได้ยินได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน
ใบหน้าของไท่จื่อแหลกละเอียดร่วงหล่นลงพื้นแทบจะทันที
“ไท่…ไท่จื่อ…” สีหน้าของขันทีที่ถูกผลักจนล้มลงไปกองกับพื้นขาวซีด
ปกติองค์ชายมักจะรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองเป็นอย่างดีเสมอ ทว่าวันนี้กลับเกิดเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าเช่นนี้ขึ้น เกรงว่าเมื่อกลับไปแล้วพวกเขาจะต้องถูกทรมานไม่น้อยเลย
“เหตุใดจึงยังไม่รับมาพยุงข้าไปห้องรับแขก!”
เสียงของไท่จื่อเล็ดลอดออกจากไรฟัน
หากเป็นไปได้ เขาอยากจะสั่งองครักษ์รักษาพระองค์ฆ่าคนที่นี่ทิ้งเสียให้หมด!
โดยเฉพาะเจ้าคนที่กำลังยืนขวางหน้าเขาอยู่ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าหลงชิงหานกำลังมองเหตุการณ์ตอนนี้เป็นเรื่องตลกขบขัน
“เชิญไท่จื่อตามสบาย! ไม่ทราบว่าพระองค์ต้องการเกี้ยวหรือไม่? เกรงว่าหากขี่ม้ากลับไปจะไม
