งว่าพระสนมเต๋อเฟยไม่สบาย ไม่ต้องการให้เข้าพบ
วันสบายๆ เช่นนี้หาได้ยากยิ่ง หลินเมิ้งหยาสบายเสียจนเบื่อ ดังนั้นนางจึงเข้าไปยืนข้างสระน้ำแล้วให้อาหารปลาคาร์ป
“หลายวันมานี้ฮูหยินหลินได้พบกับคุณหนูเจียงแล้วหรือ?”
สาวใช้ทั้งสาม ป๋ายจีนั่งทอผ้า ป๋ายจื่อกัดกินขนมที่โรงครัวทำมาให้ ส่วนป๋ายซ่าวที่มักจะสดใสร่าเริงอยู่เสมอกลายเป็นผู้ติดตามข่าวและนำมาเล่าให้ฟัง
“แม้คุณหนูเจียงจะถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว แต่นางกลับไม่เข้าไปแม้แต่ตำหนักหยาเสวียน ฮูหยินหลินส่งของขวัญไปให้กับคุณหนูเจียง ดังนั้นทั้งสองฝั่งจึงสงบลงจนน่าประหลาดเจ้าค่ะ”
ป๋ายซ่าวนวดขาเรียวเล็กของหลินเมิ้งหยาเบาๆ หลังจากผ่านเหตุการณ์เอะอะโวยวายหน้าประตู ตอนนี้ทุกคนในจวนต่างรู้จักนางหมดแล้ว
ตอนนี้นางกลายเป็นคนมีชื่อเสียงของจวนอวี้ มีคนมาทำความรู้จักกับนางมากขึ้น ดังนั้นเรื่องเล็กเรื่องน้อยในจวนจึงเข้าหูนางอย่างรวดเร็ว
“รวมหัวกันอย่างนั้นหรือ คุณหนูเจียงเองก็นิสัยใช่ย่อย หากพวกนางร่วมมือกันโจมตีข้าจะไม่ง่ายกว่าหรือ?”
หลินเมิ้งหยามพลิกตัว มองดูปลาในน้ำที่กำลังแก่งแย่งอาหารกัน ใบหน้านวลเรียวเล็กรูปไข่หยักยิ้มเล็กน้อย ราวกับว่านางมิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้นเลยสักนิด
หญิงสาวทั้งสี่มิได้สังเกตเห็นเลยว่ากำลังมีสายตาซุกซนคู่หนึ่งพุ่งไปยังหลินเมิ้งหยา
คนผู้สวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนปักลายต้นไผ่สีเขียวมรกต ชายเสื้อทั้งสองข้างล้วนปักด้ายขาวเป็นลวดลายสวยงาม
ร่างสู
