งบางปรากฏขึ้น ใบหน้าคล้ายกับหลงเทียนอวี้แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและสง่างาม ไร้ซึ่งความเย็นชาปรากฏให้เห็น
“พี่สาม พระชายาของท่านช่างมีเอกลักษณ์แตกต่างเสียจริง”
องค์ชายหกหลงชิงหานมีความสัมพันธ์อันดีกับหลงเทียนอวี้ เหตุเพราะแม่ของเขาตายไปตอนคลอดลูก ดังนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงเป็นผู้เลี้ยงดูเสมอมา
เขามีอุปนิสัยซุกซนขี้เล่นมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะเมื่อเขาอยู่นอกเหนือจากการช่วงชิงบัลลังก์แล้ว เขาจึงมักจะออกไปกินไปดื่มกับเหล่ามิตรสหาย
“นางเป็นพี่สะใภ้สามของเจ้า อย่าได้คิดไม่ซื่อ”
หลงเทียนอวี้ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้เอ่ยขัดความคิดของหลงชิงหาน
เขาที่เป็นองค์ชายหกมีความสามารถรอบด้าน อีกทั้งใบหน้ายังหล่อเหลาเกินพรรณนา สาวสวยมากมายต่างพากันหมายปอง แต่เขากลับไม่หยุดที่จะหาดอกไม้งามดอกใหม่มาดอมดมเสมอ
แต่เพราะหลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนกุหลาบอาบยาพิษ เกรงว่าหากหลงชิงหานนำนางมาไว้ใกล้ตัว รังแต่จะเป็นพิษต่อร่างกายเสียมากกว่า
“พี่สะใภ้สาม?” หลงชิงหานกระตุกยิ้มนึกสนุก กดพัดที่ถืออยู่ในมือทับลงบนหนังสือที่หลงเทียนอวี้กำลังถือ สีหน้าพลันแสดงให้เห็นถึงอาการหวาดผวา
“จริงหรือ? พี่สาม นางเป็นหมากตัวหนึ่งของฮองเฮานะ หรือว่า…นางทำให้พี่หวั่นไหวกระนั้นหรือ?”
หวั่นไหว? สมองของหลงเทียนอวี้ปฏิเสธความคิดนี้แทบจะในทันที
สีหน้าเย็นชา สายตาข่มขวัญจับจ้องไปทางหลงชิงหาน
“ข้าไม่มีวันรู้สึกหวั่นไหวกับสตรีทุกคน
