นาง…ตอนนี้เป็นหมากตัวหนึ่งของข้า”
ถูกต้อง เขายอมปล่อยให้หลินเมิ้งหยาปรับเปลี่ยนจวนอวี้ตามความต้องการของนาง ยินยอมให้นางใช้อำนาจของตนเองตามอำเภอใจ เขามักจะตอบรับคำขอทุกอย่างของนาง ทั้งหมดนั้นเพียงเพื่อเขาจะได้ใช้ประโยชน์จากนาง นางจะได้มาเป็นผู้ช่วยเขาเท่านั้น
เขาไม่เคยนึกสนใจผู้หญิง เมื่อก่อนเป็นเช่นไร ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น
“นางเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่งดงามมีเสน่ห์มากเท่านั้น นางต้องจัดการงานบ้านงานเรือนและต่อสู้กับปัญหาภายใน แต่ถึงกระนั้นนางกลับสง่างามเหลือเกิน ถ้าหากพี่สามไม่ชอบ เช่นนั้นยกให้ข้าได้หรือไม่?”
หลงชิงหานที่เดาไว้อยู่แล้วว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ จับจ้องมองทางเรือนร่างของหลินเมิ้งหยาตาไม่กะพริบ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รอยยิ้มของหญิงสาวผู้นั้นสว่างไสวดึงดูดสายตาของเขาเหมือนแม่เหล็ก
“ข้าว่าเจ้าอย่าเข้าไปข้องเกี่ยวกับนางเลย มิเช่นนั้น ข้าเองก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้”
น้ำเสียงเย็นชา หัวใจพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์
แม้หลงชิงหานจะเป็นน้องชายที่เขารักและเอ็นดูเป็นอย่างมาก แต่ถึงขั้นบังอาจเอ่ยขอพระชายาของเขาต่อหน้าเช่นนี้ เขาเองอดที่จะรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาไม่ได้
“พี่สาม ข้าเพียงแต่ล้อท่านเล่นเท่านั้น…ทำไมไท่จื่อจึงมาที่นี่เล่า?”
กระซิบเสียงเบา จู่ๆ ร่องรอยของความเย็นชาพลันปะปนอยู่ในน้ำเสียง
แม้หลงชิงหานจะเป็นองค์ชายเช่นเดียวกัน แต่เพราะเขาถูกพระสนมเต๋อเฟยเลี้ยงดูมาจนโต ดังนั้นเขาจึงถูกไท่
