จื่อกลั่นแกล้งอยู่ลับๆ เสมอ
ต้าจิ้นมีองค์ชายทั้งหมดสิบเอ็ดพระองค์ แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้มีเพียงห้าพระองค์เท่านั้น
แม้สาเหตุการตายที่ทุกคนได้รับรู้จะเกิดจากอุบัติเหตุ แต่ลับหลังไม่ว่าใครต่างก็รู้ดีว่าเพราะอะไร
“เขาทำอะไร?”
วางหนังสือในมือลง หลงเทียนอวี้เองก็เดินไปหยุดยืนข้างหน้าต่าง ชำเลืองมอง ก่อนจะได้เห็นชายใบหน้าหล่อเหลาสวมใส่ชุดสีเหลืองทอง ศีรษะประดับมงกุฎทองเดินตรงไปยังศาลาเล็กในสวนดอกไม้ของจวนอวี้
“ไท่จื่อเสด็จ…”
เสียงร้องของขันทีดังขึ้นจนดึงดูดความสนใจจากหลินเมิ้งหยาที่กำลังดูปลาอยู่ในสระน้ำกลับมา หันหน้าก่อนจะได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของไท่จื่อ
นางหลุบตาต่ำ กักเก็บความรู้สึกรังเกียจในหัวใจ ป๋ายซ่าวเข้ามาพยุง จากนั้นนางถวายคำนับตามธรรมเนียมของพระราชวัง
“ถวายคำนับไท่จื่อ”
น้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนโยนประหนึ่งสายน้ำที่สาดซัดเข้ามาในหัวใจของไท่จื่อ
หลังจากได้เห็นนางเพียงครั้งเดียวเมื่องานเลี้ยงฉลองวันเกิดของพระสนมเต๋อเฟย ทุกค่ำคืนเขามักจะเฝ้าฝันหานางเสมอ
หญิงสาวที่งดงามมากขนาดนี้ ไม่คู่ควรกับคนไร้ความรู้สึกเช่นนั้น
ไท่จื่อมั่นใจว่าเขาสามารถโน้มน้าวเอาชนะใจหลินเมิ้งหยาได้
หลงเทียนอวี้เป็นเพียงคนโง่เขลาเท่านั้น ตั้งแต่เด็กจนโตเขาไร้ซึ่งความกล้าที่จะต่อกรกับเขา
“ลุกขึ้นเถิด ด้านนอกลมแรง เดี๋ยวคุณหนูหลินจะถูกความเย็นปะทะเอาได้”
ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งอย่างเช่น
