นจะเดินเข้ามาหยุดยืนด้านหน้าฮูหยินหลิน
“จะทำอย่างนั้นได้เช่นไร ท่านแม่เป็นคนของทางฝั่งข้า ที่มาที่นี่ก็เพื่อดูแลข้าและน้องสาว หากไปอาศัยอยู่ในเขตตำหนักพระสนมเต๋อเฟยก็อาจจะดูแลได้ไม่สะดวกนัก สู้อยู่ที่นี่จะดีกว่า หรือท่านแม่คิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ?”
นางเอื้อนเอ่ย อีกทั้งยังทำลายความคิดที่ฮูหยินหลินจะไปอยู่ในเขตตำหนักของพระสนมเต๋อเฟยจนหมดสิ้น
ซ่างกวนฉิงจ้องหน้าหลินเมิ้งหยาเขม็ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้าลง
ป๋ายซ่าวทำให้นางขายหน้าตั้งแต่ตอนที่มาถึงประตูใหญ่ของจวน หากนางยังก้าวเดินโดยไม่ระมัดระวังให้ดี เกรงว่าจะติดกับเอาได้
“หยาเอ๋อร์พูดถูกแล้ว พระสนมมีเมตตา ข้ารับรู้ได้ด้วยหัวใจ แต่ถึงอย่างไรข้ามาที่นี่ก็เพื่อดูแลลูกสาวเท่านั้น ดังนั้นจึงรู้สึกสะดวกสบายมากกว่าเมื่อได้อยู่ที่นี่”
ซ่างกวนฉิงจำยอมทำตามคำพูดของหลินเมิ้งหยา แม้เรือนเล็กแห่งนี้จะเก่าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นส่วนตัว
หากนางคิดจะปรึกษาเรื่องบางเรื่อง อย่างน้อยที่นี่ก็ปลอดภัย
จิ่นเยว่มิได้เอ่ยโน้มน้าวต่อ ถึงอย่างไรก็เอ่ยตามมารยาทเท่านั้น
เอ่ยต่ออีกสองสามประโยคก่อนจะขอตัวออกไปรายงาน
เมื่อไม่มีคนนอกแล้ว ซ่างกวนฉิงขี้เกียจพูดจาไร้สาระกับหลินเมิ้งหยา นางหมุนตัวแล้วเดินเข้าไปในเรือนเล็กทันที
ในเขตสวนเต็มไปด้วยหญ้ายาวเฟื้อย แต่เพราะที่นี่คือจวนอวี้ ดังนั้นห้องหับจึงยังคงสวยงาม ไร้ซึ่งร่องรอยของการผุพัง
หลินเมิ้งหยาพาคนทั้งสี่กลับไปยังตำห
