ชนิดนี้ พี่สาว ท่านสอนข้าเรียนรู้เรื่องยาได้หรือไม่?”
หลินจงอวี้คว้ามือของหลินเมิ้งหยาพลางมองสำรวจ
แตะบริเวณรอยฟกช้ำสีม่วงด้วยความระมัดระวัง แม้ว่าหากมองผิวเผินจะเป็นเพียงรอยช้ำธรรมดา แต่ความจริงแล้วมันกลับนุ่มนิ่มมากไม่ต่างอะไรจากผิวหนังส่วนอื่นเลย
“หากเจ้าอยากเรียน ข้าก็จะสอน แต่ความรู้ที่ข้ามีล้วนเกี่ยวกับยาพิษ หากเจ้าไม่ทันระวังแล้วทำผิดเข้าตัวจะเกิดอะไรขึ้น?”
หลินเมิ้งหยาหยิกใบหน้าข้างแก้มของหลินจงอวี้ ใบหน้าเนียนนุ่มทำให้แม้แต่นางที่เป็นหญิงยังอดที่จะอิจฉาไม่ได้
เด็กคนนี้มีชาติกำเนิดเช่นไร? ราวกับสิ่งดีๆ ทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนถูกเทลงบนร่างของเขา
“ข้าอยากเรียน! หากใครกล้าทำร้ายพี่สาวอีก ข้าจะวางยาให้ตายตกกันไปจนหมด”
อดทนต่อการถูกหยิกใบหน้าจากมือของหลินเมิ้งหยา นัยน์ตาของหลินจงอวี้เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
“โอ้โหยว นี่เจ้าคิดจะผันตัวมาเป็นคนดีแตก1เช่นนั้นหรือ?”
เด็กหนุ่มน่ารักเหลือเกิน หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะบีบคลึงใบหน้าของเขาเล่น ริมฝีปากอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเอื้อนเอ่ยคำพูดติดปากจากชาติที่แล้ว
“คนดีแตกคืออะไรขอรับ? เป็นคนเช่นไร? ชื่อนี้ช่างไพเราะเพราะพริ้งยิ่งนัก ข้าชอบ!”
หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะขำพรืดออกมา นางมิได้รู้สึกถึงความไพเราะเลยแม้แต่น้อย
นับตั้งแต่วันที่นางข้ามภพมา เรดาร์ตรวจจับยาพิษของนางทำให้นางหลบเลี่ยงคันลูกศรที่มองไม่เห็นมากมาย
ยาพิษ มิได้มีไว้เพื่อทำร้ายผู้อ
