ากข่าวลือถูกแพร่งพรายออกไปจะเกิดอะไรขึ้น? หากพี่สาวข้าต้องแปดเปื้อน เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือไม่”
ใบหน้าของหลินจงอวี้งดงามมีเสน่ห์ ไม่ว่าใครต่างก็ไม่สามารถปฏิเสธความเย้ายวนของเขาได้ แม้เขาจะเป็นเด็กหนุ่มที่ก้าวเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น แต่ถึงอย่างนั้นความคมเข้มของเขาก็เผยออกมาทีละน้อย
โดยเฉพาะเมื่อเขาสวมใส่ชุดสีขาวราวเกล็ดหิมะ ศีรษะสวมมงกุฎแก้ว ความสง่างามยิ่งเปล่งประกายมากขึ้น
แต่เด็กคนนี้กลับเรียนแบบท่าทางเชื่อมั่นในตัวเองจากหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจใครเลยแม้แต่น้อย
“คนจิตใจสกปรกมักจะคิดได้แต่เพียงเรื่องสกปรกเท่านั้น นางเป็นพี่สาวของข้า ข้าเป็นน้องชาย คงมีเพียงคนแบบเจ้าเท่านั้นที่เห็นความสัมพันธ์เช่นนี้เป็นเรื่องบัดสี”
เพียงประโยคเดียว คิ้วของหลินเมิ้งหวู่ขมวดเข้าหากันแน่นในทันที
นิ้วเรียวยาวดุจต้นหอมชี้ไปทางหลินจงอวี้ ดวงตาคู่สวยเหลือกมองเขาไม่กะพริบ
“ฮึ อย่าคิดว่ามีท่านพี่คอยปกป้องแล้วเจ้าจะแสดงท่าทีไม่เห็นหัวใครต่อใครก็ได้ ไม่ช้าก็เร็วข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างแน่นอน เจ้าจะได้รู้จักกฎการอยู่ร่วมกันเสียบ้าง!”
นางได้ยินข่าวลือที่ว่าจะส่งคนไปรับแม่ของนางมาที่จวนแห่งนี้แล้ว
หากท่านแม่มา ทั้งหลินเมิ้งหยาและเจียงหรูฉินต่างต้องพ่ายแพ้ให้กับนางอย่างแน่นอน
เมื่อถึงเวลานั้น จวนอวี้ที่สวยงามโอ่อ่าแห่งนี้จะต้องตกเป็นของนาง!
ดวงตาปกปิดความปรารถนาในหัวใจ หลินเมิ้งหวู่เลิกต่อล้อต่อเถียงกับหลินจงอวี
