้
หลินเมิ้งหยาที่กลับมาถึงตำหนักทันได้ยินคำพูดสองสามประโยคของหลินเมิ้งหวู่พอดี
เป็นไปตามคาด แต่หากคิดจะแย่งตำแหน่งพระชายาไปจากนางแล้วละก็ นางควรจะถามเจ้าของตำแหน่งก่อนว่ายินยอมหรือไม่
“ท่านพี่กลับมาแล้ว น้องร้อนใจเหลือเกิน”
เหลือบมองเห็นหลินเมิ้งหยา หลินเมิ้งหวู่กลับมามีท่าทางอ่อนโยนอีกครั้ง
สวยสง่ากิริยาวาจาอ่อนโยน แตกต่างกับหญิงสาวคนเมื่อครู่ราวฟ้ากับดิน
หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยารู้จักสันดานหยาบของหลินเมิ้งหวู่อยู่แล้ว เกรงว่านางก็อาจจะถูกหลอกเพียงเพราะได้เห็นท่าทีน่าสงสารเช่นนี้ไปแล้ว
“มีอะไร?” หลินเมิ้งหวู่เลิกคิ้ว ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความไม่สบอารมณ์ คนมองไม่อาจคาดเดาความคิดของนางออก
“น้องไม่มีเรื่องอันใดมารบกวนท่านพี่หรอก แต่แค่อยากจะถามว่าท่านพี่ขออนุญาตท่านอ๋องเรื่องรับท่านแม่มาที่จวนแล้วหรือยัง?”
ทั้งที่ข่าวลือแพร่กระจายออกไปแล้ว แต่คงเพราะหลินเมิ้งหวู่ถูกเจียงหรูฉินข่มเหง ไม่เช่นนั้นนางคงไม่ร้อนใจแล้วรีบมาถามหาความจริงจากหลินเมิ้งหยาแต่เช้าเช่นนี้
“อืม ขอแล้ว ท่านอ๋องอนุญาต อีกไม่กี่วันข้างหน้าจะไปรับแม่ของเจ้ามา”
หลินเมิ้งหวู่ดีใจกระโดดโลดเต้น แม้จะยังกระวนกระวาย แต่ถึงอย่างนั้นแววตาก็เผยให้เห็นถึงความพึงพอใจ
ราวกับว่าหากแม่ของตนเองมาแล้ว ตำแหน่งพระชายาจะต้องตกเป็นของนางอย่างแน่นอน
รีบร้อนกลับออกจากตำหนักหลิวซินของหลินเมิ้งหยา เกรงว่าคงจะรีบร้อนออกไปแจ้งข่าวแก่ซ่างกวนฉิง
