่งนี้
“เจ้านี่หนา เอาเถิด ค่อยคุยเรื่องนี้กันวันหลัง สิ่งที่เจ้าต้องทำคือรักษาบาดแผลให้หายก่อน”
หลินเมิ้งหยาเลิกโน้มน้าว แม้เสี่ยวอวี้จะดูเป็นคนอ่อนโยนและว่าง่าย แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดื้อรั้นเหมือนกับนางไม่มีผิด
ในเมื่อเขาชอบอ่านหนังสือ เช่นนั้นนางไปรวบรวมหนังสือมาให้เขาอ่านมากหน่อยก็ได้ จวนแห่งนี้หาได้ขาดแคลนกระดาษไม่ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยเชิญอาจารย์ส่วนตัวมาสั่งสอนเขาก็ย่อมได้
“พระชายา พระสนมเต๋อเฟยขอให้เข้าเฝ้าเพคะ”
ด้านนอก เสียงของน้าจิ่นเยว่ดังขึ้น หลินเมิ้งหยากลอกตา มุมปากกระตุกยิ้มเย็นชา
ไม่ช้าเกินรอสินะ
“ท่านป้า ท่านจะต้องออกหน้าให้แก่หรูฉินนะเจ้าคะ สาวใช้สี่คนนั้นรับใช้ข้ามาตั้งแต่ตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก แต่พวกนายกลับมาตายไปทั้งแบบนี้ ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”
เจียงหรูฉินร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ พระสนมเต๋อเฟย ใบหน้าเรียวเล็กเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ท่าทางน่าสงสารจับใจ
นางวิ่งกลับมาจากสวนดอกไม้และขอเข้าเฝ้าพระสนมเพื่อร้องขอให้ลงโทษหลินเมิ้งหยา
แน่นอนว่านางย่อมใส่ไฟเข้าไปเล็กน้อย
พระสนมเต๋อเฟยรำคาญเหลือทน แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นถึงหลานสาว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องออกหน้าให้
คิดไม่ถึงเลยว่าหยาเอ๋อร์จะทำการเข่นฆ่าสาวใช้ทั้งสี่เช่นนั้น
“หยาเอ๋อร์ถวายคำนับหมู่เฟย ขอหมู่เฟยอายุยืนหมื่นปี”
นางกลับได้เห็นลูกสะใภ้ถวายคำนับอย่างมีมารยาท
พระสนมเต๋อเฟยเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของลูกสะใภ้ ทว่
