าตลอดระยะเวลายาวนานที่ผ่านมา พระชายาคงกลายเป็นฝันร้ายของพวกเขาทั้งสี่คนนั้นไปแล้ว
“โอ้ ข้านึกออกแล้ว ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง”
ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็นึกออก ตอนที่นางอยู่บนถนนแล้วเจอเข้ากับกลุ่มอันธพาลเข้า ตอนนั้นเป็นชิวหมิงที่ควบคุมทหารองครักษ์
แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่กลัวที่ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่า เหตุเพราะนางมั่นใจว่าดวงความเตรียมพร้อมของนาง อีกทั้งยังมีเรี่ยวแรงของป๋ายซ่าว พวกนางจะไม่มีวันเป็นรองของศัตรูอย่างแน่นอน มากสุดใบหน้าของบาดเจ็บจนไม่น่ามองก็เท่านั้น
แต่ในเมื่อมีคนมาช่วยความงดงามของนางเอาไว้ เช่นนั้นนางก็ยินดี
“เจ้า…เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงกล้าเข้ามาแส่เรื่องนี้!”
ใบหน้าครึ่งซีกของเจียงหรูฉินม่วงช้ำ คิดไม่ถึงเลยว่านางที่กำลังเป็นต่ออยู่เมื่อครู่จะถูกพลิกกระดานจนกลายเป็นรองเพราะองครักษ์เหล่านี้
นางส่งเสียงตวาดจนแหบแห้ง แต่นางลืมไปว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ควบคุมจวนแห่งนี้
“นี่เป็นเรื่องภายในจวนของพวกเรา ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้วกระมัง? ชิวหมิง สาวใช้สี่คนนั้นบังอาจเสียมารยาทกับพระชายา จับตัวพวกนางเอาไว้แล้วรอคำตัดสินจากพระชายา!”
เมื่อโอกาสของป๋ายซ่าวมาถึง ดวงตากลมโตถลึงขึงขัง มือยกขึ้นเท้าเอว ท่าทางของนางไม่ต่างอะไรจากสาวสวยจอมบงการ
หลินเมิ้งหยาหยุดยืนอยู่อีกฝั่ง ใบหน้าเย็นชา ถึงขั้นกล้าตบตีเจ้าบ้านในบ้านของเขา ดูท่า นางจะต้องสั่งสอนพวกสาวใช้ไม่รู้ฟ้ารู้ดินทั้งสี่ตรงหน้าสักหน่อยแ
