หน? เหตุใดข้าจึงไม่ค่อยได้เห็นหน้าเขาเลย?”
จะว่าไปหลินเมิ้งหยาก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย
ตอนแรกนางพาเสี่ยวอวี้เข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ แต่เพราะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย นางจึงปล่อยปละละเลยเสี่ยวอวี้ไปบ้าง
“รู้สึกว่านายน้อยจะไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ พอกินอาหารเย็นเสร็จก็ขังตัวเองไว้ในห้องพร้อมทั้งบอกว่าต้องการพักผ่อน”
แม้ป๋ายจีจะเป็นสาวใช้ประจำตัวของหลินเมิ้งหยา แต่บางครั้งนางจะมักจะไปดูแลหลินจงอวี้ด้วย
แต่เพราะน้าจิ่นเยว่กลัวว่าจะใส่ใจนายหญิงไม่มากพอจึงส่งผอจื่อไปดูแลนายน้อยเอง
ถึงอย่างไรที่นี่ก็ยังเป็นเขตของสวนหลิวซิน หากเขาเติบโตขึ้นอีกนิดแล้วค่อยย้ายออกไปก็ยังไม่สาย
“ไม่สบาย? ตามหมอมาหรือยัง? ช่างเถอะ ข้าไปดูเขาหน่อยแล้วกัน”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นแล้วพาสาวใช้ทั้งสามออกจากประตูตำหนัก
แม้เสี่ยวอวี้จะยังเป็นเด็ก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นชาย ดังนั้นแม้จะอยู่ในเขตตำหนักของหลินเมิ้งหยา แต่ทว่าก็ยังต้องแยกสัดส่วนให้ชัดเจน
ดังนั้นห้องของเขาจึงถูกจัดอยู่ภายในเรือนเล็กของสวน
เมื่อผ่านประตูเยว่และเดินผ่านสวนป่าไผ่เข้าไปก็จะถึงเรือนเล็กของหลินจงอวี้ แสงไฟสลัวจากเปลวเทียนแสดงให้เห็นว่าเจ้าของห้องยังไม่นอน
“เสี่ยวอวี้ พี่ได้ยินว่าเจ้าไม่สบาย ต้องการให้ตามหมอหลวงมาหรือไม่?”
เพียงเดินถึงประตูเรือนเล็ก นางก็ได้ยินเสียงสะกดกลั้นความเจ็บปวด
“พี่สาว ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ตอนนี้ดึกแล้ว ท่านรีบกลับไปนอนเถิ
