ด”
นางคิ้วขมวดเข้าหากัน ได้กลิ่นตุๆ ของความไม่ชอบมาพากล อีกทั้งกลิ่นคาวเลือดยังพุ่งเข้ามาเตะจมูก หรือว่าเสี่ยวอวี้จะได้รับบาดเจ็บ?
ไม่สนใจเสียงร้องห้ามของหลินจงอวี้ หลินเมิ้งหยาเปิดประตูใหญ่เข้าไป
ย่างสามขุมเข้าไปในเรือน แต่นางกลับได้เห็นบาดแผลที่ยังไม่ถูกปกปิดเอาไว้ของหลินจงอวี้
“นี่มัน…ใครกล้าทำเช่นนี้!”
ช่วงเช้ามีคนกล้าลองดีกับอำนาจของนาง แต่นางยังไม่เคยรู้สึกโกรธเท่านี้มาก่อน!
แผ่นหลังที่ถูกลวกด้วยก้อนถ่านของหลินจงอวี้ยังคงไม่หายสนิท
กว่าแผลจะสมานกันดีคงต้องใช้เวลาอีกหนึ่งเดือน
ทว่าตอนนี้กลับมีรอยเลือดสีแดงอมม่วงพาดแผ่นหลังของเขาโดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วไหนจะหยดเลือดที่เพิ่งจะไหลรินลงมาจากปากแผลนั่นอีก
ใบหน้างดงามหล่อเหลาของหลินจงอวี้เผยความเจ็บปวดออกมาให้เห็น สีหน้าขาวซีด แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับยังส่งยิ้มให้กับหลินเมิ้งหยา
“ไม่เป็นไรจริงๆ ขอรับพี่สาว แม้จะดูน่าตกใจแต่ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ท่านไม่ต้องกังวล”
หลินจงอวี้คิดอยากลุกขึ้นเพื่อปลอบโยนหลินเมิ้งหยา ทว่านางชิงก้าวขึ้นไปข้างหน้าแล้วกดตัวของเขาเอาไว้บนเตียง
“อย่าขยับ ซุนผอผอ เจ้าจงไปนำน้ำสะอาดมาให้ข้า ป๋ายจื่อไปเอายาทาแผลถูกลวกมาให้ข้า ป๋ายจีจงมาช่วยข้าทำความสะอาดแผลให้เสี่ยวอวี้”
ซุนผอผอทำตามคำสั่งของนายหญิง นางรีบปาดน้ำตาแล้วเทน้ำสะอาดให้หลินจงอวี้
แม้นายน้อยจะไม่ได้รับความเคารพมากมายอะไรนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เคารพพวกนางที่เป็
