นข้าทาส
ดังนั้นนางจึงมองเห็นนายน้อยเป็นเสมือนหลานชายคนหนึ่ง
“ฮิๆ ชีวิตของเสี่ยวอวี้โชคดีเหลือเกินที่มีพี่สาวรักษาแผลให้ข้า”
แม้จะเจ็บปวดจนต้องกัดฟัน แต่หลินจงอวี้กลับแสดงสีหน้าพึงพอใจ
หลินเมิ้งหยาเจ็บปวดใจแทบขาด ทว่าสีหน้ากลับไม่เผยความรู้สึกออกมาง่ายๆ คิ้วยังคงขมวดเข้าหากันแน่น ทว่าฝ่ามือกลับส่งน้ำหนักอันแสนแผ่วเบา
“ตกลงใครทำร้ายเจ้ากันแน่ ยังคิดจะปิดบังข้าอีกหรือ?”
เด็กคนนี้กำลังทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย
ตอนแรกคิดว่าการพาเขาเข้ามาอยู่ในจวนจะทำให้เขาปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง แต่ใครจะคิดเล่าว่าเขาจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นนี้
เพียงเพราะเขาเป็นน้องชายของนาง ดังนั้นจึงไม่ปล่อยเขาไปอย่างนั้นหรือ?
ใจดำอำมหิตเหลือเกิน ดูท่านางจะออมมือให้ไม่ได้เสียแล้ว
“ไม่มีอะไรหรอก เป็นแค้นส่วนตัวของข้า ข้าจะ…เอาคืนพวกนางเอง พี่สาวโปรดวางใจ ต่อจากนี้ไปข้าจะระวัง ข้าจะไม่ทำให้ตัวเองต้องเจ็บอีกแล้ว”
ใบหน้าหล่อเหลาเทินอยู่บนหมอน ดวงตาสงบนิ่ง
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา เขายังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนเก่าที่นางรู้จัก
“วางใจเถิด ต่อจากนี้ไปพี่สาวจะเอาตัวเจ้ามาไว้ข้างกายตลอดเวลา ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้ใครทำร้ายเจ้าอีก”
ทายาให้กับหลินจงอวี้ด้วยความชำนาญ แต่นางพบว่ารอยแผลพวกนี้ไม่ได้สาหัสอะไรอย่างที่เขาเอ่ย
แต่ไม่ว่านางจะเค้นถามเช่นไร เจ้าเด็กหนุ่มก็ไม่ปริปากเอ่ยว่าเขาบาดเจ็บเพราะอะไร
ยิ่งเค้น เขาก็ยิ่งร้อ
