างจบอย่างสวยงามแน่นอน”
น้ำเสียงเย็นชาทำให้เหล่าข้าทาสตัวสั่นเทิ้ม
ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาหลินเมิ้งหยาเพราะกลัวจะทำให้นางขุ่นเคือง แต่กลับท่องกฎระเบียบของจวนอวี้ให้ขึ้นใจ
หลินเมิ้งหยาจ้องมองสีหน้าท่าทางของทุกคนแล้วพยักหน้าลง ป๋ายจีเข้าไปหยิบถุงเงินขนาดเล็กออกมา
“นี่คือรางวัลของพระชายา หากทำผิดต้องถูกลงโทษ แต่หากทำความดีจะได้รับรางวัล”
ป๋ายจีนำเงินขวัญถุงแจกให้ทุกคน
ทุกคนเปิดออกดู ภายในมีเงินสามตำลึงและสร้อยทองอีกหนึ่งเส้น
“รางวัลของข้ามิได้มากมายอะไร นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ถือเสียว่าเป็นเงินค่าขนม ทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว ต่อไปจงตั้งใจทำงานให้ดี จะได้เป็นผลดีต่อตัวพวกเจ้าเอง”
กลยุทธ์ไม้อ่อนและไม้แข็งถูกหยิบยกออกมาใช้ แม้จะเป็นสาวใช้ระดับหนึ่ง ทว่าเงินเดือนที่ได้ก็เพียงไม่กี่ตำลึง ส่วนสาวใช้ระดับอื่นได้เพียงแค่ผ้าเนื้อหยาบและเงินออมเล็กน้อยเท่านั้น
ส่วนพวกข้าทาสเด็กได้รับเงินเพียงน้อยนิด
ดังนั้นหากหลินเมิ้งหยาต้องการซื้อใจของพวกเขา นางจำต้องแสดงความใจกว้างออกมาก่อน
ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไป หน้าประตูสวนหลิวซินกลับปรากฏร่างบางอรชรอ้อนแอ้น
หลินเมิ้งหยาเหลือบมองเล็กน้อย ที่แท้ก็คือน้องสาวต่างมารดาที่น่ารังเกียจของนางนั่นเอง
เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดวันนี้นางจึงแบกความกล้ามาหาเรื่องนางถึงที่นี่?
“ข้ายังไม่เคยมาถวายคำนับท่านพี่เลย ขอท่านมีพบพานแต่ความสุข”
อ้าปากส่งเสียงเรี
