ยกท่านพี่อย่างนู้นอย่างนี้ แม้หลินเมิ้งหยาจะแอบแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ ทว่าใบหน้ามิได้เผยความรู้สึกใดๆ ออกมา
“ลุกขึ้นเถิด เหตุใดวันนี้จึงมีเวลาว่างมาหาข้าเล่า?”
วันนี้หลินเมิ้งหวู่สวมใส่ชุดสีเหลืองไข่ ศีรษะใส่เครื่องประดับลายดอกไม้ของสาวชาววัง ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่มีเสน่ห์น่าดึงดูดขับให้นางดูเหมือนผู้ดีมีชาติตระกูลมากขึ้น
“น้องสาวอายุยังน้อยจึงยังไม่รู้เรื่องรู้ราว ท่านแม่บอกว่าข้าควรมาถวายคำนับท่านพี่นานแล้ว แต่เพราะท่านพี่ยุ่งมาก หวู่เอ๋อร์จึงไม่มีโอกาสเข้ามาเลยเจ้าค่ะ”
หัวใจของหลินเมิ้งหวู่กลับมีเพียงความเกลียดชังขณะจับจ้องใบหน้าของหลินเมิ้งหยา
พวกนางล้วนเป็นลูกสาวของสกุลหลิน แต่หลินเมิ้งหยากลับได้รับความรักความเอ็นดูจากพ่อและพี่ชายเพียงคนเดียว
ทั้งที่นางเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือนแต่กลับเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนหลิน
แล้วนางล่ะ? ทั้งที่เป็นลูกสาวเช่นกัน ทั้งที่นางสง่างามกว่านังแพศยาหลินเมิ้งหยาตั้งหลายเท่า แต่นางกลับทำได้เพียงอิจฉาเท่านั้น
ไม่มีทางยอมรับได้หรอก!
“ช่วยไม่ได้ ไม่รู้ว่าวันนี้ที่เจ้ามาหาข้าเพราะเหตุอันใด?”
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองหลินเมิ้งหวู่ แต่งหน้าแต่งตาสีสันฉูดฉาดหรูหรา เพราะเหตุนี้บรรยากาศในจวนอวี้จึงอึมครึมเช่นนี้สินะ
“พี่สาวผู้แสนดีของข้า แต่ก่อนหวู่เอ๋อร์ไม่รู้เรื่องรู้ราว หวู่เอ๋อร์ผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าได้เอาผิดหวู่เอ๋อร์เลยนะเจ้าคะ”
หลินเมิ้งหวู่เข้ามาคล้
