กับพวกไว้อย่างแน่นหนา
จางเฉวียนรีบก้าวขึ้นข้างหน้า หยิบป้ายประจำตัวศิษย์นอกนิกายเทียนเต๋าออกมา แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดด้วยถ้อยคำที่แต่งเติมเล็กน้อย
คิ้วของโจวเฉินขมวดเข้าหากันทันที
“เจ้าเป็นใครกันแน่? กล้าคิดจะสังหารศิษย์ของนิกายเทียนเต๋าของข้า ช่างอวดดีนัก!”
โจวเฉินจ้องซูเฉินพร้อมกล่าวเสียงเย็น
“เพราะ…เขาสมควรตาย!”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบ
“อวดดีนัก!”
สายตาของโจวเฉินยิ่งเย็นเยียบขึ้น
“หากเจ้าเป็นศิษย์ของนิกายเทียนเต๋าจริง เจ้าก็ควรรู้กฎของนิกาย ผู้ใดใช้อำนาจรังแกผู้อื่น จะต้องถูกทำลายพลังบ่มเพาะและขับไล่ออกจากนิกาย! คนผู้นี้คือมลทินของนิกาย ข้าอยากจะฆ่าเขา ท่านมีปัญหาอะไรไหม?”
ซูเฉินกวาดตามองโจวเฉินอย่างเยือกเย็น
คำพูดของเขาทำเอาผู้คนโดยรอบพากันตกตะลึง
ซูเฉินกล้าพูดกับโจวเฉินเช่นนี้ได้อย่างไร?
นี่คือนครเทียนไห่ อาณาเขตของนิกายเทียนเต๋า ต่อให้ซูเฉินมีพลังการต่อสู้น่ากลัวเพียงใด ก็ยังเป็นแค่แมลงตัวหนึ่งในสายตาของนิกายเทียนเต๋าเท่านั้น
เขาเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?
“เจ้าพูดถึงกฎของนิกายเทียนเต๋า? แล้วเจ้าคือใครกันแน่?”
ใบหน้าของโจวเฉินเปลี่ยนไป เขาพยายามควบคุมโทสะ พลางเพ่งพินิจซูเฉินด้วยความส
