ุดดำจึงพุ่งพรวดเข้าไป
ได้ยินเสียงตุ้บตั้บดังลอยมา สุดท้ายชายร่างกำยำเหล่านั้นถูกทหารองครักษ์จับมัดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกไม่สบายใจ ไม่นะ ชิงหูไม่อยู่ในกลุ่มชายห้าคนนี้!
ขณะที่คิดจะเข้าไปดู เอวบางถูกมือแขนข้างหนึ่งรั้งเอาไว้
กลิ่นหอมเย็นยะเยือกเตะเข้ามาที่จมูก หลินเมิ้งหยาแอบร้องว่าแย่แล้วในใจ ทว่าเสียงเกียจคร้านของชิงหูกลับดังขึ้น
“โหยว เหยียก็สงสัยอยู่ว่าใครกันมาแสร้งทำตัวเป็นผีหลอกอยู่ที่นี่ ที่แท้ก็เจ้าเด็กน้อยนี่เอง ในเมื่อถูกเจ้ามองออกหมดแล้ว ถ้าเช่นนั้นไปกับเหยียก็แล้วกัน!”
ชิงหูโอบกอดหลินเมิ้งหยา ขณะที่คิดจะพานางบินหายไปจากที่นี่ เขากลับได้เห็นหลินเมิ้งหยายกมือขึ้นถอดผ้าคลุมสีดำของตัวเองออก
ขณะนี้ใบหน้าขาวนวลกลับขาวซีด ประจวบกับชุดสีแดงยิ่งทำให้แสบตาและตกตะลึง
“อะไรกันเนี่ย!”
ชิงหูรีบปล่อยมือออก ทว่าเมื่อมองดูให้แน่ชัด ทั้งคิ้วทั้งจมูกล้วนเป็นของหลินเมิ้งหยามิใช่หรือ?
“เจ้า…”
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่เขาไหวตัวทัน หลินเมิ้งหยาจะเงื้อมือนุ่มนิ่มขึ้นกลางอากาศ ขณะเดียวกันผงเล็กๆที่อยู่ภายในถุงเล็กๆ พลันร่วงโรยลงมา
ชิงหูคิดจะกลั้นหายใจ ทว่าร่างกายของเขากลับกลายเป็นอัมพาตขึ้นมาเสียดื้อๆ
อย่าว่าแต่หนีเลย ขนาดกะพริบตายังยากที่จะทำได้
ทว่าหลินเมิ้งหยากับชายสวมชุดดำเหล่านั้นกลับไร้ซึ่งผลกระทบใดๆ
หลินเมิ้งหยาเชิดคางขึ้น จ้องมองชิงหูที่กำลังรู้สึกแสบคันร่างกาย
มื
