จำนวนมหาศาลเพื่อจ้างวานมือสังหารเถาฮวาอู๋มาปลิดชีวิตนาง
ต่อมา ฮองเฮาส่งทรายหมิงซามาให้
สุดท้าย ชิงหูขโมยพระราชโองการของแต่ละบ้าน
ทั้งหมดนี้ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย แต่นางกลับรู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้มิได้ง่ายดายอย่างที่คิด
อันที่จริงขอเพียงชิงหูบอกชื่อผู้ว่าจ้างมา เรื่องทั้งหมดจะคลี่คลายทันที
แต่ใครจะรู้เล่าว่าเจ้าเด็กนี่เก็บงำความลับเอาไว้อย่างดีเยี่ยม
ไม่ว่านางจะบีบบังคับหรือหว่านล้อมอย่างไรเขาก็ไม่พูด อีกทั้งยังมาพักผ่อนที่ตำหนักของนางด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ
โชคดีที่สาวใช้ทั้งสามและหลินจงอวี้เป็นคนสนิทของนาง ไม่เช่นนั้นข่าวฉาวต่างๆ นานาคงลือสะพัดไปทั่วทั้งเมือง
“คุณธรรมคืออัญมณีอย่างนั้นหรือ? หากมีแล้วจะอ่านตัวอักษรพวกนี้ออกใช่หรือไม่? เจ้าบอกเหยียมาสิว่าของสิ่งนั้นมีอยู่ที่ไหน?”
ชิงหูลืมตาโต ราวกับว่าหาของเล่นชิ้นใหม่เจอ
มุมปากของหลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขึ้น ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย
“คนโง่ ต้องอ่านหนังสือมากๆ หากอ่านหนังสือมากแล้วก็จะมีคุณธรรม”
นางยื่นมือเข้าไปขยำกระดาษบนโต๊ะแล้วโยนทิ้ง
“เจ้าเด็กบ้า! นี่เจ้ากล้าว่าเหยียโง่อย่างนั้นหรือ เหยียจะไม่เล่นกับเจ้าแล้ว!”
ใบหน้าที่เคยฉีกยิ้มให้นางเมื่อครู่พลันหายไปในชั่วเวลาเพียงหนึ่งวินาที
หลินเมิ้งหยามองดูกระดาษโดยไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด แต่ผลปรากฏว่าลายลักษณ์อักษรเหล่านั้นได้หายไปแล้ว
นางไม่รู้ว่าเลยว่าสรุปแล้วชิงหูมาที่นี่เพื่อสอดแนมหร
