งนั้นกลับมีคนยืนอยู่ก่อนแล้วสองสามคน
หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ด้านในสุด เขากำลังจ้องมองศพที่อืดบวมและเปียกชื้น สีหน้าเคร่งขรึม
“พระชายา”
ทุกคนหันมาโค้งคำนับให้พระชายา นางไม่พูดจาให้มากความ แต่กลับเดินตรงไปยังศพที่ถูกวางอยู่ตรงหน้า
“พวกเจ้าหลบไปก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะทำการผ่าศพ หากไม่อาจทนมองได้ก็ออกไป”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้แววตาของพวกผู้ชายเปลี่ยนไป
ในใจคิด พระชายาเป็นผู้หญิงแต่กลับไม่กลัว หากพวกเขาที่เป็นชายหวาดกลัวหัวหดจะไม่น่าขันหรือ?
ทว่าครู่ต่อมาพวกเขากลับต้องเจอภาพน่าสยดสยองที่ยากจะลืมเลือน
ไม่มีถุงมือยาง หลินเมิ้งหยาสั่งให้หลินขุยเตรียมไส้ที่ล้างจนสะอาดและเย็บเรียบร้อยแล้วเอาไว้
ภายในผ้าใบ เมื่อเปิดออกจะได้พบกับมีดผ่าตัดที่ถูกทำขึ้นมาเป็นพิเศษ
หลินเมิ้งหยาเป็นคนทำผ้าปิดปากด้วยตนเอง ตรงกลางอีกชั้นใส่เศษขี้เถ้าเอาไว้
ตรวจสอบศพตรงหน้าให้ละเอียด ไม่ยอมมองข้ามแม้แต่เพียงจุดเดียว
“ท่านอ๋อง พระชายา…แบบว่า…”
แม้จูเฉียงจะเป็นแม่ทัพ ออกรบและฆ่าคนตายนับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยเจอใครทำกับศพเช่นนี้
“อย่าพูด เงียบซะ”
น้ำเสียงเย็นชาถูกส่งออกมา จูเฉียงรีบปิดปากสนิท เขาต้องการขอความเมตตาจากท่านอ๋อง หากเขาตายในสนามรบ เขาจะถูกพระชายากระทำเช่นนี้หรือไม่
ใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าของผอจื่อ หลินเมิ้งหยาผ่าศพออกด้วยความชำนาญ
ตอนแรกยังรู้สึกลังเล แต่สุดท้ายแล้วหลินเมิ้งหยาก็อาศัยความคุ้นเคยในการผ่าตัด
ท่าทางชำนาญก
