้กับพี่สาวของเจ้าเข้าไว้ ต่อไปจะได้แต่งงานกับคนที่เพียบพร้อมเหมาะสม”
หลินเมิ้งหวู่ตกใจเล็กน้อย นางปล่อยให้ฮองเฮาจับมือตนเองอย่างอิสระและนั่งลงบนเก้าอี้ด้านบน
เจียงหรูฉินนั่งลงข้างกายพระสนมเต๋อเฟย ทว่าหลินเมิ้งหวู่นั่งข้างฮองเฮา
ทั้งที่เป็นงานเลี้ยงของพระสนมเต๋อเฟย ทว่าหญิงสาวทั้งสองกลับก่อพายุเล็กๆ อีกทั้งยังทำข้ามหน้าข้ามตาหลินเมิ้งหยาที่เป็นนายหญิงของจวนแห่งนี้
“พี่สาว เมื่อกี้…” หลินจงอวี้ที่หายตัวไปตั้งแต่เริ่มงานอยู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น จากนั้นเขาส่งเสียงกระซิบกระซาบข้างหูของหลินเมิ้งหยา
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดสุดท้ายแล้วจึงไม่เกิดปัญหาตามมากับพระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมองค์นั้น
สายตาอ่อนโยนจ้องมองไปทางหลงเทียนอวี้ที่แสดงสีหน้าดั่งทองไม่รู้ร้อน ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขา
ไม่ว่าหลงเทียนอวี้จะใช้วิธีไหนช่วยนาง แต่นางก็รู้สึกขอบคุณเขาเหลือเกิน
“คิดไม่ถึงเลยว่าความรู้สึกที่น้องสามมีให้กับพระชายาจะดีขนาดนี้ แม้จะอยู่ในงานเลี้ยงแต่ก็ยังมิวายแสดงออกถึงความรัก”
น้ำเสียงของไท่จื่อเปี่ยมไปด้วยความอิจฉา สาวงามในจวนของเขามีมากมาย แต่มิมีใครจะแสดงท่าทีเคารพและหวานซึ้งกับเขาเช่นนี้
พวกนางรู้จักแต่เพียงการแต่งองค์ทรงเครื่องให้สวยงามต้องตาเท่านั้น
“นาง…ดีมากพ่ะย่ะค่ะ” แม้จะมีคำเชยชมสวยหรูมากมายขนาดไหน แต่ก็มิอาจเทียบเท่าคำว่าดีมากคำนี้
หลงเทียนอวี้หันไปมองใบหน้าที่กำลังส
