ห็นหลินเมิ้งหวู่ที่ยังปกติดีเมื่อครู่ปิดตาสนิท ใบหน้าขาวซีดและอยู่ในอ้อมกอดของฮองเฮา
“เข้ามา ตามหมอหลวงมาเร็วเข้า!”
ฮองเฮาพยายามปกปิดน้ำเสียงของตนเองเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยว
อยู่ๆ หลินเมิ้งหวู่ก็อ้วกออกมาเป็นเลือดสีดำ หลินเมิ้งหยาสงสัย ไม่สิ มันเหมือนว่านางถูกวางยาพิษ!
เป็นไปได้อย่างไร…
“พระชายาอวี้ เจ้าบังอาจนัก เจ้าวางแผนชั่วทำร้ายเปิ่นกง! เข้ามา จับนังคนสารเลวไปเข้าคุก”
เสียงโกรธเกรี้ยว ขณะเดียวกันองครักษ์อวี่หลิน1เดินเข้ามาจับกุมตัวหลินเมิ้งหยา
“ข้าไปเองได้” นางไร้ซึ่งความหวาดกลัว อีกทั้งยังไม่คิดดิ้นหนี แต่นางกลับเหลือบมองฮองเฮาด้วยแววตาสงบนิ่ง ดวงตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มนั้นยังเจือไว้ซึ่งการเย้ยหยัน
“พระชายาอวี้ เชิญ!” เพราะความน่าเกรงขามทำให้องครักษ์อวี่หลินไม่กล้าทำอะไรเกินควร ดังนั้นเขาจึงเชิญนางออกไปด้วยความเคารพ
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันจะไม่อยู่บ้านสักสองสามวัน ได้โปรดรักษาพระองค์ด้วย” เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาถวายคำนับ สีหน้าสงบนิ่ง ท่าทางประหนึ่งคนที่กำลังไปจากบ้านเท่านั้น
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง ก่อนจะหมุนตัวไปปลอบโยนพระสนมเต๋อเฟย
งานเลี้ยงที่จัดอยู่ดีๆ กลับต้องจบลงแบบนี้
ทุกคนคิดว่าฮองเฮาจะโกรธกริ้วเป็นอย่างมาก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าฮองเฮาและไท่จื่อจะรีบกลับไปทันที
ความสนุกสนานครึกครื้นพลันจบลง
ภายในคุก หลินเมิ้งหยานั่งอย
