้อ คนหนึ่งงามสง่าและเป็นถึงพระชายาอวี้ ส่วนอีกคนกลับไม่มีใครต้องการ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน”
สิ่งที่หลินเมิ้งหวู่เกลียดชังเป็นที่สุดคือโดนดูถูกเช่นนี้ ดวงตาคู่สวยจ้องเจียงหรูฉินเขม็งด้วยความเกลียดชัง นางเกลียดเสียจนอยากกลืนเจียงหรูฉินเข้าไปทั้งตัว!
“ถวายคำนับฮูหยินทุกท่านและคุณหนูทุกคน ขอให้ทุกท่านได้โปรดนั่งประจำที่ด้วยเจ้าค่ะ”
ผอจื่อที่คอยดูแลงานถวายความเคารพต่อแขกผู้มีเกียรติ อีกทั้งยังเอื้อนเอ่ยขอให้เหล่าคุณหนูนั่งประจำที่
ปกติแล้วพระสนมเต๋อเฟยคุ้นชินกับการใช้ชีวิตในรั้วในวัง แต่เมื่อกลับมาอยู่ที่บ้าน ใบหน้าของนางจึงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน
หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้นั่งคู่กันในที่นั่งถัดไป ฝ่ายชายหล่อเหลาดั่งเทพบุตร ฝ่ายหญิงสวยงามดั่งเทพธิดา
ขณะเดียวกันแขกเหรื่อล้วนตกตะลึง ทว่าหลินเมิ้งหวู่กับเจียงหรูฉินกลับรู้สึกอิจฉาตาร้อน
โอ้ วันนี้แขกมาไม่น้อยเลย
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มให้กับทุกคน
มิรู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเจียงหรูฉินและหลินเมิ้งหวู่มีความคลางแคลงใจต่อกัน
น่าสนใจ หากนางจงใจยั่วยุสักหน่อย มิรู้ว่าดอกบัวสีขาวทั้งสองดอกนี้จะก่อเรื่องสนุกๆ อะไรได้บ้าง?
“ท่านป้า ฉินเอ๋อร์ขอให้ท่านป้าอายุยืนยาว นี่คือของที่ท่านพ่อนำมามอบให้ ขอท่านป้าอย่าได้รังเกียจเพคะ”
เจียงหรูฉินหยักยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะกล่าวอวยพรพระสนมเต๋อเฟย
ได้เห็นของในมือของเจียงหรู๋ฉิน มันคือกล
